Foucault

Ψυχοσωματική ερμηνευτική

Nα επινοήσουμε ξανά τη φιλοσοφία θα έλεγε ο Φουκό και ο Ντελέζ. Ναι, μέσα από επιχειρήσεις που μέχρι τώρα δεν είχαν πραγματοποιηθεί. Ο Χάιντεγκερ με το «Ereignis» αναζητά το «δεικτύειν» ως στροφή σε μια νέα ενέργεια. Ο Ντελέζ εξετάζει το ζήτημα της αναπνοής και του κενού (ως άσκηση γιόγκα) αναζητώντας μέσα από αναπνευστικές οδούς νέες κυκλοφορίες και διακλαδώσεις σκέψεων. Ο Φουκώ με την «διάγνωση του παρόντος» προσεγγίζει τις αρχέγονες σκέψεις. Διασχίζοντας τον κλασσικό ελληνικό και ρωμαϊκό βίο και φθάνοντας έως το ζεν ανιχνεύει το αθώο παιχνίδι που παίζεται μεταξύ δαιμόνιας εκβλάστησης και απρόοπτου αγγέλματος.

Τα ερωτήματα που τίθενται σε μια ψυχοσωματική ερμηνευτική είναι: Υπάρχει ένας εαυτός; Ο Βουδισμός μας λέει ότι ο εαυτός δεν είναι τίποτε άλλο από Σκάντα, που σημαίνει μια "συσσώρευση" ένα "άθροισμα", κάποιων ιδιαίτερων στοιχείων που απλώς προσδίδουν μια κάποια ίσως ιδιαιτερότητα.

Deleuze

Ο φιλόσοφος Χιουμ στη Δύση από τον 18 αιώνα μας λέει πως αν εξετάσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας δεν βρίσκουμε παρά μια άτακτη διαδοχή εντυπώσεων, συναισθημάτων, πεποιθήσεων, σκέψεων. Ο εαυτός δεν υπάρχει.

O Albert Bourloud το 1950 στο έργο του De la Psychologie a la Philosopie μας διδάσκει ότι υπάρχει ένας εαυτός ως "Σωματοψυχή" που δεν αποτελεί ούτε αποκλειστικά σωματική, ούτε ψυχική κατάσταση. H "Σωματοψυχή" με τα αισθήματα μετέχει στο σώμα χωρίς να είναι σώμα· με τις τάσεις αναγγέλλει μια υποκειμενικότητα χωρίς να είναι υποκειμενικότητα.

O Henri Wallon, το 1945 στο έργο του Les origine de la pensie chez l' enfant θα υποστηρίξει ότι υπάρχει ένας πυρήνας ως εαυτός ήδη από την μητρική σύσταση της σύλληψη τού ανθρώπου-σε προσυνειδησιακό στάδιο του ψυχικού βίου, που λειτουργεί ως βιωμένη εμπειρία (experience vecue). Μια δυναμική ενότητα μια κίνηση μαζί με μια διέγερση, μια όρεξη ή άπωση που αποτελούν ένα αισθησιοκινητικό πεδίο, μια διανοητική παράσταση, ένα στιγμιαίο σχεδίασμα.

Lacan

Στην ίδια οπτική και ο Τίμοθι Λίρι και ο Αθ. Καυκαλίδης θα αναζητήσουν τα ιζήματα του εαυτού και θα τα προσδιορίσουν κάτω από μια άλλη έρευνα.

Ο Λακάν μίλησε για έναν "πυρήνα" (Kern) χωρίς νόημα, για κάτι που υπερβαίνει το νόημα και παρεμβαίνει σ' επίπεδο προ-νοητικό και προ-συνειδητό και παραδόξως συγκροτεί την υποκειμενική αντίληψη. Είναι αυτό που τρέχει ως "μετωνυμικό υπόλοιπο" κάτω από το αίτημα.

Αλλά και ο νομπελίστας νευροφυσιολόγος Έκκλες αναφέρεται στον "παράγοντα εαυτό" (self) που παρεμβαίνει και κατευθύνει την εγκεφαλική λειτουργία. Και μπορεί να γίνει αντιληπτός ως διττός προσδιορισμός, δηλαδή πότε ως κύμα και πότε ως σώμα.