Μοντέρνα Φιλοσοφία

mod

Come do philsophy!!! We got

come do philosophy

 

Ο Φουκώ για προσφυγικό-1979

“Το προσφυγικό ζήτημα είναι προμήνυμα της μεγάλης μετανάστευσης του 21ου αιώνα”

Οι ανεπτυγμένες οικονομικές δυνάμεις που χρειάζονταν εργατική δύναμη από τον Τρίτο Κόσμο και οι αναπτυσσόμενες χώρες, εισήγαγαν μετανάστες/στριες από την Πορτογαλία, την Αλγερία ή την Αφρική. Αλλά τώρα, οι χώρες που δε χρειάζονται πλέον αυτή την εργατική δύναμη εξαιτίας της τεχνολογικής εξέλιξης επιχειρούν να στείλουν αυτούς τους μετανάστες/στριες πίσω. Όλα αυτά τα προβλήματα οδηγούν σε αυτό της μετανάστευσης πληθυσμών, που εμπλέκει εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπων. Και οι μεταναστεύσεις πληθυσμών αναγκαστικά γίνονται επίπονες και τραγικές και αναπόφευκτα συνοδεύονται από θανάτους και δολοφονίες. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό που συμβαίνει στο Βιετνάμ δεν είναι απλώς ένα μετα-φαινόμενο, απόρροια του παρελθόντος, αλλά επίσης ένα προμήνυμα του μέλλοντος.
(Μετάφραση- Εισαγωγή: Ειρήνη Γαϊτάνου)

Οι Παλιάτσοι του Μεταμοντερνισμού Α.Αποστόλου

Zizekculturaoltre14.wordpress.com-Rivista culturale online

 

“Οι Παλιάτσοι του Μεταμοντερνισμού. (Ισχυρός είναι αυτός που ονομάζει τα πράγματα)” του Απόστολου Αποστόλου

Ο παλιάτσος (λέξη προερχόμενη ίσως από το straw man) γνωστός και στα αγγλικά ως clown (που προέρχεται από το ισλανδικό Klunni), είναι εκείνος ο χαρακτήρας ο οποίος έχει το καθήκον να διασκεδάζει τους θεατές, ειδικά σε παραστάσεις τσίρκων.
Υπάρχουν παλιάτσοι της σκέψης; Σίγουρα υπάρχουν. Η μεταμοντέρνα εποχή είναι γεμάτη από παλιάτσους σκέψης. Όλοι οι νέοι στοχαστές- κλόουν είναι τα ορφανά του Διαφωτισμού.
Και φυσικά δεν είχαν καταλάβει το λάθος του Διαφωτισμού. Ο Διαφωτισμός πολέμησε τον αντίπαλο βάζοντας την επιστήμη στη θέση ενός φαντασιακού θεού, στη θέση της συλλογικότητας την εξατομικευμένη πειραματική επαλήθευση, στην θέση των έμφυτων ιδεών την ατομική μαθηματική διαίσθηση, στη θέση της ανεξάρτητης εμπειρίας τις ατομικές παρατηρήσεις κλπ. Έτσι η αλήθεια έγινε ένας απόλυτος εγωκεντρισμός.
Οι πάπες της μεταμοντέρνας σκέψης είναι ο Σπινόζα και ο Νίτσε. Η αντίφαση στην οποία ο Σπινόζα γλιστρά είναι η τυπική αντίφαση στην οποία ανήκουν όλοι εκείνοι οι φιλόσοφοι που από τους Στωικούς και μετά έχουν αρνηθεί την ύπαρξη της ελευθερίας υπέρ της αναγκαιότητας. Ο Σπινόζα λέει ότι όλα, εξ ορισμού, πηγαίνουν όπως πρέπει, λογικά, αναγκαστικά. Ο Νίτσε είναι ο τελευταίος άρχοντας, σταυρωμένος από τη δική του ψευδαίσθηση. Ο Νίτσε τονίζει τη μονιμότητα ενός ιεραρχικού κόσμου, στον οποίο η βούληση για ζωή είναι καταδικασμένη να μην είναι τίποτε άλλο εκτός από τη βούληση για εξουσία. Η βούληση για εξουσία γίνεται το νέο πολιτικό σχέδιο. Έτσι, ο ναζισμός (ο οποίος υποστήριζε τη βούληση της ιστορίας) είναι η λογική του Νίτσε στη τάξη της ιστορίας.
Έτσι, η αριστοκρατική εξουσία επιβιώνει ως μια παρωδία του Διαφωτισμού, ως μια γροθιά αγωνίας. Ο Μαρξ, ο Φρόιντ, ο Στάλιν, ο Χάιντεγκερ, ο Σαρτρ, είναι οι όμορφοι γιοι του Διαφωτισμού. Η θεοποίηση της παραγωγής από τον Μαρξ, η φυσικαλισμος του Φρόιντ, το τέλος της εξουσίας στον Στάλιν, η «μυστικιστική και σχεδόν γελοία ποίηση» του Heidegger και οι «υπαρξιακές βλακείες» του Sartre είναι προϊόντα του Διαφωτισμού. Το δόγμα του Διαφωτισμού ήταν: Ισχυρός είναι αυτός που ονομάζει τα πράγματα. Η εκλεπτυσμένη στιλιστική κομψότητα του Διαφωτισμού θα γίνει το σύμφωνο για το μέλλον. Έτσι, οι νέοι πολιτιστικοί πάπες οργανώνουν ένα είδος αυτόματου διανομέα προ-συσκευασμένων εξηγήσεων και ελεγχόμενων συναισθημάτων. Ο Jacques Marie Émile Lacan, ο Bernard-Henri, ο Lévy, ο Raphael και ο André Glucksmann, ο Slavoj Žižek, ο Murray Bookchin, ο Michael Albert κλπ., αναπνέουν την πραγματική απώλεια της σκέψης και γίνονται τα περιστέρια του Διαφωτισμού. Θυμίζουν γριά που σκοντάφτει επάνω στο λόφο κρατώντας τη Βίβλο του Διαφωτισμού στο χέρι της.
Ο νεκρομάντης Lacan μετά τον Massimo Confessore και τον Agostino d’ Ippona μιλά για την επιθυμία ως μεταμοντέρνος θεολόγος και οργανώνει μια νέα θεολογία της Μυστικής Επιθυμίας. Περιγράφει την επιθυμία ως "μια αθάνατη ζωή, μια ασυμπίεστη ζωή, μια ζωή που δεν χρειάζεται όργανο, μια απλοποιημένη και άφθαρτη ζωή" (Lacan, Le Séminaire XI, ρ. 180).

Ο Bernard - Henri Lévy, τείνει προς μια φιλοσοφία μάρκετινγκ. Στο βιβλίο με τίτλο "Εμπιστοσύνη στη νοημοσύνη, το Εβραϊκό πνεύμα", ο Bernard-Henri Lévy γράφει: "Τίποτα που έκανα δεν θα έκανα αν δεν ήμουν Εβραίος". Εργάζεται έτσι στο project για έναν νέο αμερικανικό αιώνα, όπως ο André Glucksmann. O André Glucksmann, πρώην μαοιστής, έγραψε το 2009 στη Le Monde άρθρο υπερασπιζόμενος της γενοκτονική επέμβαση του Ισραήλ κατά της Γάζας: «Το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να επιβιώσει, η παρέμβαση δεν ήταν υπερβολική αλλά ανάλογη με τις εξοντωτικές επιθυμίες της Χαμάς». Άλλωστε και ο γιός του, Raphael Glucksmann. θυσιάζοντας τις αποφάσεις της πλειοψηφίας στο κυρίαρχο εγώ μίας μειοψηφίας, περιφέρεται σε κομψούς, φιλελεύθερους-ανθρωπιστικούς και παγκοσμιοποιημένους κύκλους στο Παρίσι. Ο Bernard Henri Lévi όπως και ο πατέρας του αλλά και ο Raphael Glucksmann, εργάζονται υπό την αιγίδα του εβραϊκού διεθνισμού που είναι η ψυχή της αμερικανικής πολεμικής μηχανής.

Ο Slavoj Žižek, ένας «ποπ» φιλόσοφος, ένας προβοκάτορας, με τεράστια υπερηφάνεια, αξιώνει μια θέση στην ιστορία της «φιλοσοφίας της αρνητικότητας». Σαν σπουδαστής της μεταμοντέρνας σκέψης ο Slavoj Žižek, υπερασπίζεται την καρδιά της φιλοσοφίας που στον εικοστό αιώνα θεωρήθηκε ως η αποδόμηση της αρνητικότητας και της αυτουπερβατικης ερμηνείας. Όπως έγραψε ο Carlo Galli: « Ο Slavoj Žižek, είναι αξιοσημείωτος. Είναι ένας προβοκάτορας που θέλει να συζητηθεί και να συζητήσει. Είναι ένας πολύ εκλεκτικός ερμηνευτής, διερμηνέας ενός τρόπου αποδόμησης της φιλελεύθερης δημοκρατικής παράδοσης που αναμιγνύει διάφορα ρεύματα ριζοσπαστικής σκέψης. Ενώ ο John Gray σε άρθρο με τίτλο" Τα βίαια όπλα του Slavoj Žižek "έγραψε ότι ο Slavoj Žižek βρίσκεται στο Μαύρο Μέτωπο της νέας παγκόσμιας τάξης.

Ο Murray Bookchin εκφράζει έναν αναρχικό τρόπο ζωής (Anarchic lifestyle), μιά οριστική διευθέτηση του θέματος που ονομάζεται αναρχισμός. Ο Murray Bookchin ως αισθητικός της θεωρίας του αναρχισμού δεν υπερασπίζεται ορθά το σχήμα ατομικότητα/κοινωνία αλλά το σχήμα αυτονομία/χειραφέτηση χωρίς να δίνει προτεραιότητα στο σχήμα αυτονομία/ελευθερία. " Παραχώρηση του δικαιώματος ακύρωσης των αποφάσεων της πλειοψηφίας στο κυρίαρχο εγώ της μειοψηφίας του ενός." Με άλλα λόγια, ο αναρχισμός πρέπει να τροποποιήσει τον ρόλο του και να αφαιρέσει τελικά τη ‘μάσκα’ της δράσης. Ο αναρχισμός ως lifestyle! Όπως ακριβώς και ο Michael Albert ο οποίος οργανώνει μια μετα-καπιταλιστική αριστερά, δηλαδή μια αριστερά ως μια μεταφορά του φιλελευθερισμού.
Σε αυτόν τον τρομακτικό προσκοπισμό (του Διαφωτισμού) υπάρχουν όλα τα επίπεδα των δικών μας στερεοτύπων: μάρτυρες, ήρωες, μοντέλα, ιδιοφυΐες, στοχαστές, η κολεκτιβοποίηση των ρόλων αντικατέστησε την παλιά πετυχημένη δύναμη των μεγάλων ιδεολογιών.

Απόστολος Αποστόλου -Καθηγητής Φιλοσοφίας

(Μετάφραση από τα Ιταλικά- Μαρία Χατζοπούλου).

Repetitions in History

historyTalk about the Repetitions in history by philosophy advisor of Niroi philosopher Apostolos Apostolou. Arriving time 18.00-18.30, Talk 18.30-20.30.

Fri, 29 Mar | Esoptron, Stoa vivliou, Panepistimiou 47

Μιχαήλ Μπαχτίν- Το καρναβάλι

mask220px Mikhail bakhtinΟ εικοστός αιώνας εισήγαγε την ετερογλωσσική ποικιλότητα, την κατάρρευση των νοημάτων καθώς και την απώλεια των ατομικών ταυτοτήτων. Δημιούργησε την παραστατική ανάγκη ένα φεστιβάλ τρελλών του 20ου αιώνα που διαπραγματεύεται τον πολιτισμό της ανίας καρναβαλίζοντας την ίδια του την ύπαρξη.

Σεμινάριο Φιλοσοφικής Συμβουλευτικής

seminario

Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω...

NtΑπό τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω.
Κι από τότε που ο άνεμος μου αντιστάθηκε, σαλπάρω με όλους τους ανέμους.

Νίτσε "Ερείπια των αστεριών"

 

Da quando fui stanco di cercare,ho imparato a trovare.Da quando un vento mi ha fatto resistenza,navigo con tutti i venti.Friedrich Nietzsche, Rovine di stelle

 

 

Λεξικό κλινικής φιλοσοφίας

lexikoΛΕΞΙΚΟ ΨΥΧΟ-ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ & ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ .

ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΨΥΧΟΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
ΜΑΖΙ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ & ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ.

Πληροφορίες-Παραγγελίες στο μειλ της σελίδας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ψυχοπαθολογία του Οικονομικού. Του Ηλία Καραβόλια

euroΨυχοπαθολογία του Οικονομικού. Του Ηλία Καραβόλια

 

Ξεκινώντας από μια αυτονόητη αποδοχή της οικονομικής πραγματικότητας, ότι τα συναλλακτικά ήθη διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από τους ατομικούς ψυχισμούς και την επίδραση του Συμβολικού στην Επιθυμία, καταλήγουμε μοιραία να ψηλαφούμε την σχεδόν ιδεατή και έξω-συμβατική με τις ηθικές νόρμες, εξατομικευμένη σχέση με το χρήμα όπως αυτή σχετίζεται με τις ψυχαναλυτικές θεωρήσεις. Ας θέσουμε το ερώτημα: σχετίζεται η λακανική τοπολογία του Άλλου με την ψυχική εξουσία του χρήματος; Στην ανάλυση της οικονομικής συμπεριφοράς θα ήταν προχειρότητα να ταυτίσουμε τον τόπο του Άλλου με την θεοποίηση της επιθυμίας για κέρδος ή συσσώρευση πλούτου. Το χρήμα όμως έχει ψυχή, είναι υποκείμενο-αντικείμενο, είναι Σωκράτης. Στην πολύ σημαντική ζιμμελιανή προσέγγιση για την Φιλοσοφία του Χρήματος (1900), όπου σχεδόν μας εισάγει στην μικροοικονομική πραγματικότητα, το χρήμα αναλύεται ως πάθος, ως πνεύμα σε σκηνικό δυνητικότητας και αναπαράστασης (σημ: εξαιρετικός είναι και ο Βίντερμαν στο ‘Περί Χρήματος’). Η ουσία είναι ότι φροϋδική και λακανική προσέγγιση του Οικονομικού δεν υφίσταται ξεχωριστά από την ιδεολογική και πολιτική ανάλυση, διότι υπόρρητα εννοείται στους μηχανισμούς που διαμορφώνουν την επιθυμία του υποκειμένου. Πρέπει να τολμήσουμε την διείσδυση στην μηχανική των επιθυμιών, μέσω Ντελέζ/Γκουατταρί και του Μπωντριγιάρ, κυρίως για να συσχετίσουμε -όσο είναι εφικτό- την εξουσιαστική δομή της επιθυμίας κέρδους με την οιονεί επιθυμία. Εδώ χρειάζεται να μην ξεχνάμε ότι όλα συνδιαμορφώνονται εντός της καπιταλιστικής μέγα-μηχανής. Εάν σήμερα απομυθοποιήσουμε το περίφημο ‘μεγάλο κεφάλαιο’ ως δήθεν δαιμονικό κομμάτι της καπιταλιστικής πραγματικότητας -χωρίς φυσικά να απορρίψουμε την μαρξιστική φιλοσοφία περί φετιχισμού χρήματος και εμπορεύματος- τότε μπορούμε να δούμε την συμβολική διάσταση της χρηματικής επιθυμίας ως αυτούσιου παράγοντα ψυχοπαθολογίας του υποκειμένου. Πως θα το κατορθώσουμε αυτό; Τόσο η αλτουσεριανή όσο και η φουκωική έννοια της καθυπόταξης, έξοχα προσαρμοσμένη στην σύγχρονη εκδοχή του ατομικού ψυχισμού από την Μπάτλερ, μας θυμίζουν ότι η έγκληση του Άλλου είναι ουσιαστικά ο φορέας της αυτοαναφοράς ως ψυχικό προαπαιτούμενο εξουσιαστικής κυριαρχίας. Αν τώρα μεταβούμε στην ανάλυση του συμπεριφορικού μοντέλου των ατόμων στην Οικονομία, όπου η υπερχρέωση και η υπερκατανάλωση δρουν ως σημαινόμενα/ φαντασιακά άγχη (με τις θανατερές τους σημειολογικές θέσεις στους ατομικούς ιδεοψυχαναγκαστικούς κόσμους) τότε θα αντιληφθούμε την καθυπόταξη ως προγενέστερο φαινόμενο της νεύρωσης (για ανταπόκριση στο κάλεσμα του Συμβολικού: κοινωνική καταξίωση και πλούτος). Κοινωνίες και άτομα υποβάλλονται για πολύ καιρό στον τρόμο της έλλειψης ρευστότητας και στην μελλοντική αβεβαιότητα ‘πιστωτικών’ ονείρων και ελπίδας, απορροφώντας τον δημοσιονομικό τρομοκρατικό λόγο που εξαπολύουν τα ΜΜΕ, και σωματοποιώντας-ατομικά και συλλογικά – τα άγχη και τις νευρώσεις επιβίωσης (που αντικαθιστούν πλέον τις νευρώσεις επιτυχίας των προηγούμενων δεκαετιών). Χρήσιμο είναι λοιπόν να προσεγγίσουμε την ψυχοπαθολογική εκδοχή της ταξικής νεύρωσης και το σύμπτωμα πλουτισμού υπό το πρίσμα της εντεινόμενης οικονομικής ανασφάλειας, αποτυπώνοντας κάπως επικίνδυνα φυσικά, την λακανική τρισδιάστατη κατηγοριοποίηση του ψυχικού κόσμου (Συμβολικό-Πραγματικό -Φαντασιακό) και διεισδύοντας στον διαστροφικό πυρήνα της επιθυμίας, με το πάντα χρήσιμο και διαχρονικό βυθόμετρο της μαρξιστικής ανάλυσης για φετιχισμό και αλλοτρίωση, όπως αυτά εμφανίζονται στους ψυχικούς κόσμους των σημερινών ανασφαλών και από-ιδεολογικοποιημένων στην πλειοψηφία τους ατόμων...που καταστέλλει μικροεπιθυμίες και μακροσυμπεριφορές.