Oedipal Anxiety

oedipalΚάθε περιγραφή μας για τον κόσμο, μας λέει ο Heidegger, περιέχει μια ερμηνευτική που προέρχεται από την εμπειρία. Κάθε απόπειρα περιγραφής με την έννοια της αφήγησης γεγονότων που είναι ελεύθερα από ερμηνευτικές δομές, είναι μια ψευδαίσθηση. Η ιδέα της αντικειμενικότητας είναι μια ερμηνευτική κατασκευή, μια απόφανση του λόγου κατά τον Αριστοτέλη, που “δείχνει αυτό που εκφέρει”. Ανάμεσα στη σκέψη και στην πραγματικότητα παρεμβάλλεται ο λόγος που εκφέρεται με φωνήεντα-σύμφωνα, η γλώσσα δηλαδή, που κατασκευάζει τα νοήματα, που δημιουργεί την δική της πραγματικότητα. Ο Wittgenstein έγραψε ότι αυτός ο κόσμος δεν αποτελείται από πράγματα αλλά από γεγονότα που φορτίζονται από λέξεις.
Για τον Ντεριντά η γλώσσα ή τα “κείμενα” δεν αντανακλούν τη φυσική δομή του κόσμου, αλλά του δίνουν μια ερμηνεία, ερμηνεία μέσα από τον λογοκεντρισμό: “...ακόμη και ότι βιώνουμε καθορίζεται από τους τρόπους με τους οποίους ότι θεωρείται αληθινό κατασκευάζεται ως τέτοιο”. Αυτό αναφέρεται στους τρόπους αντίληψης, διάκρισης, σύστασης, ορισμού και παραγωγής ή “εφεύρεσης” αντικειμένων.
Ο τρόπος που ερμηνεύουμε τα πράγματα έχει ένα πολιτιστικό και πολιτικό περιεχόμενο. Αυτός είναι και ο λόγος που Ντεριντά επέμενε και υπερασπίστηκε την πολυμορφία και την πολυσυνθετότητα, αρνούμενος την ιδέα της απλοϊκότητας, της ενότητας, της ταυτότητας ή της ομοφωνίας: “Ο Ντεριντά εκτιμούσε την αποδομητική επανερμηνεία ως ένα είδος πολιτικής ανάγνωσης συνεπούς μη-εφαρμογής...ως μια επανεξέταση ενάντια στην τρέχουσα αποκατάσταση, ενάντια στον φιλοσοφικό ή θεωρητικό νεοκονφορμισμό γενικά
(και ας μην αναφέρουμε την λογοτεχνία) που ισοπεδώνει και “οριζοντιώνει” τα πάντα γύρω μας.”( Derrida, 1998b:45-6)
Η γλώσσα δημιουργεί τα νοήματα, την αφήγηση, που με τη σειρά της εισάγει και παρουσιάζει τα νοήματα αυτά στις κοινωνικές ομάδες, στα υποκείμενα τα συνδεόμενα μεταξύ τους με μια συγκεκριμένη κουλτούρα: “Μια από τις ισχυρότερες και πιο συχνές μορφές διαλόγου στην ανθρώπινη επικοινωνία είναι η αφήγηση”
Η εξουσία, η επιστήμη, η ψυχανάλυση χρησιμοποίησαν τις μεγάλες αφηγήσεις για να συστήσουν θεσμούς αλλά και τακτικές χειραγώγησης, περιθωριοποίησης και μεθοδεύσεις ανισότητας – ο τρόπος νομιμοποίησης μέσω της προνομιούχας βούλησης, λέει ο Lyotard. Η ψυχανάλυση αλλά και η ψυχοθεραπεία με τις μετα-αφηγήσεις διατήρησαν τις κοινωνικές δομές ανισότητας μέσα από το τι είναι ή τι δεν είναι παθολογικό και ενίσχυσαν τις κατασταλτικές σχέσεις εξουσίας (Foucault, 1988). Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Φροϋδικό “άγχος ευνουχισμού” του μικρού κοριτσιού στη θέα του πέους του μικρού αγοριού το οποίο το κορίτσι αναγνωρίζει ως ανώτερο σε σχέση με το δικό της γεννητικό όργανο. Έτσι η ιεράρχηση άντρας/γυναίκα γίνεται τυπική της σοβινιστικής οικονομίας του πολιτισμού μας.

Ανθρώπινη φύση!

possum

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Philosophy Matters

 

Μοντέρνα Φιλοσοφία

mod

Come do philsophy!!! We got

come do philosophy

 

Ο Φουκώ για προσφυγικό-1979

“Το προσφυγικό ζήτημα είναι προμήνυμα της μεγάλης μετανάστευσης του 21ου αιώνα”

Οι ανεπτυγμένες οικονομικές δυνάμεις που χρειάζονταν εργατική δύναμη από τον Τρίτο Κόσμο και οι αναπτυσσόμενες χώρες, εισήγαγαν μετανάστες/στριες από την Πορτογαλία, την Αλγερία ή την Αφρική. Αλλά τώρα, οι χώρες που δε χρειάζονται πλέον αυτή την εργατική δύναμη εξαιτίας της τεχνολογικής εξέλιξης επιχειρούν να στείλουν αυτούς τους μετανάστες/στριες πίσω. Όλα αυτά τα προβλήματα οδηγούν σε αυτό της μετανάστευσης πληθυσμών, που εμπλέκει εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπων. Και οι μεταναστεύσεις πληθυσμών αναγκαστικά γίνονται επίπονες και τραγικές και αναπόφευκτα συνοδεύονται από θανάτους και δολοφονίες. Πολύ φοβάμαι ότι αυτό που συμβαίνει στο Βιετνάμ δεν είναι απλώς ένα μετα-φαινόμενο, απόρροια του παρελθόντος, αλλά επίσης ένα προμήνυμα του μέλλοντος.
(Μετάφραση- Εισαγωγή: Ειρήνη Γαϊτάνου)

Οι Παλιάτσοι του Μεταμοντερνισμού Α.Αποστόλου

Zizekculturaoltre14.wordpress.com-Rivista culturale online

 

“Οι Παλιάτσοι του Μεταμοντερνισμού. (Ισχυρός είναι αυτός που ονομάζει τα πράγματα)” του Απόστολου Αποστόλου

Ο παλιάτσος (λέξη προερχόμενη ίσως από το straw man) γνωστός και στα αγγλικά ως clown (που προέρχεται από το ισλανδικό Klunni), είναι εκείνος ο χαρακτήρας ο οποίος έχει το καθήκον να διασκεδάζει τους θεατές, ειδικά σε παραστάσεις τσίρκων.
Υπάρχουν παλιάτσοι της σκέψης; Σίγουρα υπάρχουν. Η μεταμοντέρνα εποχή είναι γεμάτη από παλιάτσους σκέψης. Όλοι οι νέοι στοχαστές- κλόουν είναι τα ορφανά του Διαφωτισμού.
Και φυσικά δεν είχαν καταλάβει το λάθος του Διαφωτισμού. Ο Διαφωτισμός πολέμησε τον αντίπαλο βάζοντας την επιστήμη στη θέση ενός φαντασιακού θεού, στη θέση της συλλογικότητας την εξατομικευμένη πειραματική επαλήθευση, στην θέση των έμφυτων ιδεών την ατομική μαθηματική διαίσθηση, στη θέση της ανεξάρτητης εμπειρίας τις ατομικές παρατηρήσεις κλπ. Έτσι η αλήθεια έγινε ένας απόλυτος εγωκεντρισμός.
Οι πάπες της μεταμοντέρνας σκέψης είναι ο Σπινόζα και ο Νίτσε. Η αντίφαση στην οποία ο Σπινόζα γλιστρά είναι η τυπική αντίφαση στην οποία ανήκουν όλοι εκείνοι οι φιλόσοφοι που από τους Στωικούς και μετά έχουν αρνηθεί την ύπαρξη της ελευθερίας υπέρ της αναγκαιότητας. Ο Σπινόζα λέει ότι όλα, εξ ορισμού, πηγαίνουν όπως πρέπει, λογικά, αναγκαστικά. Ο Νίτσε είναι ο τελευταίος άρχοντας, σταυρωμένος από τη δική του ψευδαίσθηση. Ο Νίτσε τονίζει τη μονιμότητα ενός ιεραρχικού κόσμου, στον οποίο η βούληση για ζωή είναι καταδικασμένη να μην είναι τίποτε άλλο εκτός από τη βούληση για εξουσία. Η βούληση για εξουσία γίνεται το νέο πολιτικό σχέδιο. Έτσι, ο ναζισμός (ο οποίος υποστήριζε τη βούληση της ιστορίας) είναι η λογική του Νίτσε στη τάξη της ιστορίας.
Έτσι, η αριστοκρατική εξουσία επιβιώνει ως μια παρωδία του Διαφωτισμού, ως μια γροθιά αγωνίας. Ο Μαρξ, ο Φρόιντ, ο Στάλιν, ο Χάιντεγκερ, ο Σαρτρ, είναι οι όμορφοι γιοι του Διαφωτισμού. Η θεοποίηση της παραγωγής από τον Μαρξ, η φυσικαλισμος του Φρόιντ, το τέλος της εξουσίας στον Στάλιν, η «μυστικιστική και σχεδόν γελοία ποίηση» του Heidegger και οι «υπαρξιακές βλακείες» του Sartre είναι προϊόντα του Διαφωτισμού. Το δόγμα του Διαφωτισμού ήταν: Ισχυρός είναι αυτός που ονομάζει τα πράγματα. Η εκλεπτυσμένη στιλιστική κομψότητα του Διαφωτισμού θα γίνει το σύμφωνο για το μέλλον. Έτσι, οι νέοι πολιτιστικοί πάπες οργανώνουν ένα είδος αυτόματου διανομέα προ-συσκευασμένων εξηγήσεων και ελεγχόμενων συναισθημάτων. Ο Jacques Marie Émile Lacan, ο Bernard-Henri, ο Lévy, ο Raphael και ο André Glucksmann, ο Slavoj Žižek, ο Murray Bookchin, ο Michael Albert κλπ., αναπνέουν την πραγματική απώλεια της σκέψης και γίνονται τα περιστέρια του Διαφωτισμού. Θυμίζουν γριά που σκοντάφτει επάνω στο λόφο κρατώντας τη Βίβλο του Διαφωτισμού στο χέρι της.
Ο νεκρομάντης Lacan μετά τον Massimo Confessore και τον Agostino d’ Ippona μιλά για την επιθυμία ως μεταμοντέρνος θεολόγος και οργανώνει μια νέα θεολογία της Μυστικής Επιθυμίας. Περιγράφει την επιθυμία ως "μια αθάνατη ζωή, μια ασυμπίεστη ζωή, μια ζωή που δεν χρειάζεται όργανο, μια απλοποιημένη και άφθαρτη ζωή" (Lacan, Le Séminaire XI, ρ. 180).

Ο Bernard - Henri Lévy, τείνει προς μια φιλοσοφία μάρκετινγκ. Στο βιβλίο με τίτλο "Εμπιστοσύνη στη νοημοσύνη, το Εβραϊκό πνεύμα", ο Bernard-Henri Lévy γράφει: "Τίποτα που έκανα δεν θα έκανα αν δεν ήμουν Εβραίος". Εργάζεται έτσι στο project για έναν νέο αμερικανικό αιώνα, όπως ο André Glucksmann. O André Glucksmann, πρώην μαοιστής, έγραψε το 2009 στη Le Monde άρθρο υπερασπιζόμενος της γενοκτονική επέμβαση του Ισραήλ κατά της Γάζας: «Το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να επιβιώσει, η παρέμβαση δεν ήταν υπερβολική αλλά ανάλογη με τις εξοντωτικές επιθυμίες της Χαμάς». Άλλωστε και ο γιός του, Raphael Glucksmann. θυσιάζοντας τις αποφάσεις της πλειοψηφίας στο κυρίαρχο εγώ μίας μειοψηφίας, περιφέρεται σε κομψούς, φιλελεύθερους-ανθρωπιστικούς και παγκοσμιοποιημένους κύκλους στο Παρίσι. Ο Bernard Henri Lévi όπως και ο πατέρας του αλλά και ο Raphael Glucksmann, εργάζονται υπό την αιγίδα του εβραϊκού διεθνισμού που είναι η ψυχή της αμερικανικής πολεμικής μηχανής.

Ο Slavoj Žižek, ένας «ποπ» φιλόσοφος, ένας προβοκάτορας, με τεράστια υπερηφάνεια, αξιώνει μια θέση στην ιστορία της «φιλοσοφίας της αρνητικότητας». Σαν σπουδαστής της μεταμοντέρνας σκέψης ο Slavoj Žižek, υπερασπίζεται την καρδιά της φιλοσοφίας που στον εικοστό αιώνα θεωρήθηκε ως η αποδόμηση της αρνητικότητας και της αυτουπερβατικης ερμηνείας. Όπως έγραψε ο Carlo Galli: « Ο Slavoj Žižek, είναι αξιοσημείωτος. Είναι ένας προβοκάτορας που θέλει να συζητηθεί και να συζητήσει. Είναι ένας πολύ εκλεκτικός ερμηνευτής, διερμηνέας ενός τρόπου αποδόμησης της φιλελεύθερης δημοκρατικής παράδοσης που αναμιγνύει διάφορα ρεύματα ριζοσπαστικής σκέψης. Ενώ ο John Gray σε άρθρο με τίτλο" Τα βίαια όπλα του Slavoj Žižek "έγραψε ότι ο Slavoj Žižek βρίσκεται στο Μαύρο Μέτωπο της νέας παγκόσμιας τάξης.

Ο Murray Bookchin εκφράζει έναν αναρχικό τρόπο ζωής (Anarchic lifestyle), μιά οριστική διευθέτηση του θέματος που ονομάζεται αναρχισμός. Ο Murray Bookchin ως αισθητικός της θεωρίας του αναρχισμού δεν υπερασπίζεται ορθά το σχήμα ατομικότητα/κοινωνία αλλά το σχήμα αυτονομία/χειραφέτηση χωρίς να δίνει προτεραιότητα στο σχήμα αυτονομία/ελευθερία. " Παραχώρηση του δικαιώματος ακύρωσης των αποφάσεων της πλειοψηφίας στο κυρίαρχο εγώ της μειοψηφίας του ενός." Με άλλα λόγια, ο αναρχισμός πρέπει να τροποποιήσει τον ρόλο του και να αφαιρέσει τελικά τη ‘μάσκα’ της δράσης. Ο αναρχισμός ως lifestyle! Όπως ακριβώς και ο Michael Albert ο οποίος οργανώνει μια μετα-καπιταλιστική αριστερά, δηλαδή μια αριστερά ως μια μεταφορά του φιλελευθερισμού.
Σε αυτόν τον τρομακτικό προσκοπισμό (του Διαφωτισμού) υπάρχουν όλα τα επίπεδα των δικών μας στερεοτύπων: μάρτυρες, ήρωες, μοντέλα, ιδιοφυΐες, στοχαστές, η κολεκτιβοποίηση των ρόλων αντικατέστησε την παλιά πετυχημένη δύναμη των μεγάλων ιδεολογιών.

Απόστολος Αποστόλου -Καθηγητής Φιλοσοφίας

(Μετάφραση από τα Ιταλικά- Μαρία Χατζοπούλου).

Repetitions in History

historyTalk about the Repetitions in history by philosophy advisor of Niroi philosopher Apostolos Apostolou. Arriving time 18.00-18.30, Talk 18.30-20.30.

Fri, 29 Mar | Esoptron, Stoa vivliou, Panepistimiou 47

Μιχαήλ Μπαχτίν- Το καρναβάλι

mask220px Mikhail bakhtinΟ εικοστός αιώνας εισήγαγε την ετερογλωσσική ποικιλότητα, την κατάρρευση των νοημάτων καθώς και την απώλεια των ατομικών ταυτοτήτων. Δημιούργησε την παραστατική ανάγκη ένα φεστιβάλ τρελλών του 20ου αιώνα που διαπραγματεύεται τον πολιτισμό της ανίας καρναβαλίζοντας την ίδια του την ύπαρξη.

Σεμινάριο Φιλοσοφικής Συμβουλευτικής

seminario

Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω...

NtΑπό τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω.
Κι από τότε που ο άνεμος μου αντιστάθηκε, σαλπάρω με όλους τους ανέμους.

Νίτσε "Ερείπια των αστεριών"

 

Da quando fui stanco di cercare,ho imparato a trovare.Da quando un vento mi ha fatto resistenza,navigo con tutti i venti.Friedrich Nietzsche, Rovine di stelle