“Κουράγιο, η ενέργεια της ψυχής” του Απόστολου Αποστόλου

courage“Κουράγιο, η ενέργεια της ψυχής” του Απόστολου Αποστόλου

Τι σημαίνει θάρρος; Η λέξη θάρρος, σύμφωνα με την ετυμολογία, προέρχεται από την Προβηγκία, από το λατινικό coraticum το οποίο προέρχεται από το cor, cordis (καρδιά). Βρίσκουμε τη λέξη στα Ελληνικά ως «καρδιά» που φέρει την έννοια της ενέργειας. Σύμφωνα με τον Όμηρο, η ψυχή έχει τη δική της ύπαρξη που ξεπερνά τη σφαίρα της γης και μπορεί να ειπωθεί ότι έχει δική της ζωή και όχι μόνο όταν κατοικεί στο σώμα. Έχει μια ενέργεια που προέρχεται από τον ουρανό.

Σύμφωνα με την Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Όμηρου , η ψυχή είναι κάτι διαφορετικό από το σώμα. Περιέχεται μόνο σε αυτό και στο θάνατο το εγκαταλείπει και πηγαίνει υπόγεια, όπου συνεχίζει να υπάρχει ως όραμα, σκιά, καπνός, χωρίς οντότητα. Όλοι οι ήρωες του Ομήρου είναι άνθρωποι με μεγάλο θάρρος και έχουν μια ενέργεια που προέρχεται από τους Θεούς.

Στη φιλοσοφία του Πλάτωνα μπορούμε να αναγνωρίσουμε την έννοια της «ψυχής» στη μορφή του Σωκράτη. Στον διάλογο «Λάχης» το θάρρος προσδιορίζεται ως αρετή, δηλαδή ως ηθική ενέργεια. Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια υποστηρίζει: Το θάρρος είναι μια μεσότητα. Η υπερβολή του θάρρους αποτελεί ταυτόχρονα και µια µορφή έλλειψης ως προς το φόβο ενώ η υπερβολή του φόβου αποτελεί έλλειψη ως προς το θάρρος (1115 α).
Ο Θουκυδίδης είπε: "Το μυστικό της ευτυχίας είναι η ελευθερία και το μυστικό της ελευθερίας είναι το θάρρος." Ο Χέγκελ επίσης στην εναρκτήρια διάλεξη του πρώτου του μαθήματος στη Χαϊδελβέργη: "Όχι φιλοσοφία και θάρρος, αλλά η φιλοσοφία είναι θάρρος". Ο Michel Foucault - συγκεκριμένα, στο μάθημα του 1984 στο Collège de France αφιερωμένο στο θάρρος της αλήθειας, και στα μαθήματα για την ομιλία και την αλήθεια, στην αρχαία Ελλάδα, του προηγούμενου έτους - ως «παρρησία» εννοεί το θάρρος να πούμε την αλήθεια η οποία διαμορφώνεται με όρους μιας φαινομενικής άρνησης προσαρμογής στις σχέσεις εξουσίας. Ο Foucault θα πει ότι το θάρρος της αλήθειας είναι η πρώτη επαναστατική χειρονομία εκείνων που δεν είναι πρόθυμοι να προσαρμοστούν στη τάξη του κόσμου.
Ακόμα και στην ποίηση, το θάρρος γίνεται έμπνευση.

Πωλ Ελυάρ

ΚΟΥΡΑΓΙΟ

Το Παρίσι κρυώνει το Παρίσι πεινάει
Το Παρίσι δεν τρώει πια κάστανα καταμεσίς του δρόμου
Το Παρίσι έχει φορέσει παλιά ρούχα γριάς
Το Παρίσι δίχως αέρα κοιμάται ολόρθο στο μετρό
Πιότερα βάσανα επιβάλλουν στη φτωχολογιά
Κ’ η σοφία κ’ η τρέλα
Του άμοιρου Παρισιού
Είναι ο καθάριος αέρας κ’ η φωτιά
Είναι η ομορφιά κ’ η καλοσύνη
Της πεινασμένης του αργατιάς
Παρίσι μη φωνάζεις βοήθεια
Είσαι έτσι ζωντανό από μια ζωή απαρομοίαστη
Και πίσω από τη γύμνια της χλωμάδας σου
Και της αχάμνιας σου
Όλη η ανθρωπιά ανατέλλει μες στα μάτια σου
Παρίσι πολιτεία μου όμορφη
Λιανή σαν το βελόνι δυνατή σαν το σπαθί
Σοφή κι αθώα Δεν το σηκώνεις το άδικο
Για σένανε μονάχα αυτό είναι η αταξία
Παρίσι θα λευτερωθείς
Παρίσι που τρεμοσαλεύεις σαν αστέρι
Ελπίδα μας που πάντοτε επιζείς
Θα λυτρωθείς από τη λάσπη και την κούραση
Αδέρφια ας κάνουμε κουράγιο
Μείς που δεν έχουμε ούτε κράνη
Ούτε και μπότες κι ούτε γάντια
Κι ούτε είμαστε και καλοαναθρεμένοι
Μια αχτίνα ανάβει μες στις φλέβες μας
Ξαναγυρνάει σε μας το φως μας
Οι πιο καλοί από μας πεθάνανε για μας
Και ξαναβρίσκει την καρδιά μας το αίμα τους
Κ’ είναι ξανά πρωϊνό ένα πρωϊνό του Παρισιού
Η χαραυγή της λύτρωσης
Το διάστημα της αναγεννημένης άνοιξης
Η ηλίθια δύναμη παίρνει την κάτου βόλτα
Ετούτοι οι σκλάβοι οι εχθροί μας
Αν καταλάβουν
Αν άξιοι ’ναι να καταλάβουν
Θα ξεσηκωθούν.
(μετάφραση Γ .Ρίτσος)

Απόστολος Αποστόλου
Δρ. Φιλοσοφίας
(Μετάφραση από τα Ιταλικά, Μ. Χατζοπούλου)

Το νεοταξικό σύστημα και το αντισύστημα του

skitso diadiloseisΤο νεοταξικό σύστημα και το αντισύστημα του

Το κατεστημένο έχει μια λειτουργία μοναδική, να αναπτύσσεται παρασιτικά ως βάρος ενός συστήματος ώστε να παραχθεί μια γενική ισορροπία.

Το σύστημα και το αντισύστημα εξακτινώνονται στο κοινωνικό σώμα παντού σ’ όλες τις διαστρωματώσεις των τάξεων. ΑΝΤΙΦΑ, ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΝΕΟΤΑΞΙΤΩΝ, ΟΥΤΟΠΙΚΟΙ ΧΙΛΙΑΣΜΟΙ, αποτελούν την άλλη βάρδια του συστήματος. Είναι η ευελφάλεια (η ευελιξία και η ασφάλεια) του μηχανισμού της εξουσίας.
Το θέατρο της καθεστωτικής ψυχωσικής νεοταξικής βαρβαρότητας φροντίζει εκεί που σου συστήνει τους θριαμβευτικούς μηχανισμούς του, δηλαδή την χρυσοκοντυλογραμμένη εξουσία του, να σου κλείνει το μάτι και να σου λέει πως στο άγνωστο θαμπόφωτο μου, υπάρχουν και οι άλλες κληρουχίες μου. Ποιες είναι αυτές; Τα αντί-εξουσιαστικά καρουζέλ. Η φάρσα μας παίζει σε όλα τα μεγέθη.
Ο Αλτουσέρ έγραφε κάποτε ιστορία τελειωμένη, ιστορία ατελείωτη. Εμείς σήμερα λέμε φάρσα τελειωμένη, φάρσα ατελείωτη. Η θριαμβευτική τεθλασμένη του συστήματος έχει πάντα πολλές και ύποπτες αγκαλιές. Το σχήμα που λειτουργεί είναι διπλό: Εξουσία / εξουσιαστές / εξουσιασμένοι, αλλά και εξανάσταση / εξανάστες / εξανασταθέντες. Η παραληρηματική απελευθέρωση του γκροτέσκο, του παραισθητικού, της ηλιθιότητας, είναι παρούσα παντού και μας δείχνει τα κέφια της, αλλά και τα δόντια της. Μπερτόδουλοι της εξουσίας, αρλεκίνοι του θεάματος, κλόουν της απελευθέρωσης, όλοι μαζί στο σινιάλο της προσηλωμένης ακοίμητης αμερημνησίας της ζωής.
Τα μπακολοδεύτερα του βιοπορισμού κάνει όλους να συνθηκολογήσουν να ακυρώσουν την μέριμνα για τον κόσμο και να οδηγούνται ξέφρενα στο υλικό τους συμφέρον. Ομολογητές της κοινής πορείας κτίζουν τους φόβους και του συναγερμούς, λίγο μετά οργανώνουν την πιπεράτη επανάσταση. Όλοι παίζουν το ρόλο των οδηγητών και των δρομοδειχτών, φτιάχνουν τα πάντα χωρίς να εργάζονται και τίποτα να φτιάχνουν. Όλοι προφητεύουν ως νέοι Τειρεσίες, ως νέοι Ιεζεκιήλ.
Αρκεί να δει κανείς πόσες κοινωνικές ομάδες ή ομάδες λαϊκής πρωτοβουλίας (citizens initiatives) στέκονται στη σειρά προκειμένου να καταθέσουν τη δική τους αλήθεια προς εφαρμογή. Ας δούμε μερικές ομάδες λαϊκής πρωτοβουλίας. Provos (προκλητικούς), Gammles (τεμπέληδες), beat-nicks (χτυπημένους), αριστεριστές (gauchistes), νέοι αριστεροί (new left), ριζοσπαστική δεξιά (radical right), κατερχόμενοι (austeigeer), και φθάνουμε σε ομάδες όπως οικοφεμινίστριες (ecofeminism), το κίνημα (me too movement), το κίνημα (effective atruism) αποτελεσματικός αλτρουισμός, με καθοδηγητή τον ανεκδιήγητο Πίτερ Σίνγκερ, το κίνημα του φιλοσοφικού νατουραλισμού (brights movement), κλπ. Τα παραπάνω κινήματα οδηγούν στην αποπολιτικοποίηση (apolitisation) και στην κανονιστική (normative) πειθάρχηση, έως ότου κάθε «αλήθεια» ή καλύτερα κάθε επίφαση αλήθειας τους, να πάρει σειρά εφαρμογής.
Αναφωνήσεις και δοξαστικά, ταυτολογικοί αφορισμοί, βουγλάτες, συμπλέγματα διδακτισμού, βερμπαλισμοί, επαναστατικά κολλυβογράμματα, όλα κάνουν υπερωρίες και μαστιγώνουν τα ώτα μας, αλλά και οι φιλάρεσκοι Δαρείοι δηλαδή οι ινστρούχτορες της λαϊκής πρωτοβουλίας παίζουν τα δικαιώματα που κατασκεύασαν για τις μάζες στο χρηματιστήριο της εξουσίας. Τα κέρδη τα μοιράζονται με καρέκλες συμβούλων, κρυφές αποζημιώσεις.
Τζογαδόροι του αέρα και κατά βάση littores, αλλά και οικότροφοι ισοβίτες ως μικροί δεκανείς πολιορκούν την κοινωνία με παραμύθια. Τι έχουν πετύχει μέχρι σήμερα οι ομάδες λαϊκής πρωτοβουλίας, κάποια χάπενινγκ και κάποιες ψυχωφελείς δραστηριότητες. Και η κοινωνία πολιορκημένη από τα νέα συνθήματα δίχως λόγο, κτυπάει προσοχές στον πολιτιστικό πλουραλισμό που έγινε μόδα και έκτισε την κομητεία του κοινωνικού πριγκιπάτου. Αν αρνηθείς τον σημερινό πολιτιστικό πλουραλισμό τότε είσαι αποσυνάγωγος, περιθωριοποιημένος, κομπάρσος έξω από το κλίμα αποδοχής.
Ο πολιτισμικός πλουραλισμός: Ο πολιτισμικός πλουραλισμός ο οποίος για πρώτη φορά εμφανίζεται ήταν το 1924 με τον Horace M. Kallen, ωστόσο πέρασαν χρόνια για να γίνει το όραμα του Horace M. Kallen, πράξη, αφού πρώτα οι θέσεις του πολιτισμικού πλουραλισμού μπήκαν στα κουκουβαγία (πανεπιστήμια) απέκτησαν δύναμη, φθάνοντας στο σήμερα όπως λέει ο Nathan Glazer, όπου όλοι είμαστε πλέον πολυπολιτισμικοί. Ο ιστορικός David A. Hollinger, υποστηρίζει ότι στην δεκαετία του 90 έγινε μόδα η πολυπολιτισμικότητα, ξεκινώντας από την αμερικανική ιντελλιγκέντσια, ως προοδευτική ιδεολογία στα αμερικανικά πανεπιστήμια όπου θα κατακλύσει όλα τα στρώματα ως ανάγκη εφαρμογής. Στηρίχθηκε στην άποψη ότι η ποσότητα είναι καλύτερη από την ποιότητα.
Περισσότερα πράγματα, (αντικείμενα) περισσότερες ταυτότητες (κουλτούρες, συμπεριφορές), περισσότερες ανάγκες, θα οργανώνουν τον χυλό που θα καλείται στο εξής πολυπολιτισμικότητα και όχι μονοπολυτισμικότητα. Ένας νέος χυλός που θα ενδυναμώνει την τεχνητά ερεθισμένη φαντασία και την πραγματική εκτέλεση της ομοιομορφίας του πολλαπλού σε συμπεριφορά (behavior), σε μάθηση (learning), και σε καθοδήγηση (conduites). Η παραληρηματική απελευθέρωση του πληθωρικά αλλόκοτου συναντά το παραισθητικό και το μπουφόνικο. Και αυτό γιατί στο εξής η ελευθερία μας δεν μπορεί να εκτιμηθεί. Επιπλέον οι έννοιες της ελευθερίας και της σκλαβιάς, συνταξιδεύουν στην ίδια διαρκή επιταχυνόμενη κίνηση, όπου ιδέες, σύμβολα, ρόλοι, σχέσεις, εικόνες, τρόποι συμπεριφοράς, μόδες, γίνονται μια υστερία του πολυπολιτισμικού που καταναλώνονται σε αδιαχώριστους βαθμούς έτσι ώστε το διαφορετικό να γίνεται το ίδιο. Για πια λοιπόν πολυπολιτισμικότητα μιλάμε;
Σαφώς και δεν μιλάμε για πολυπολιτισμικότητα, μιλάμε για την νέα παθολογία της εξουσίας όπου το ιερατείο και οι ιεροφάντες επιβάλλουν τους φορμαλιστικούς υπολογισμούς, την αλήθεια του σημαίνοντος, το τελικό κριτήριο. Δείτε πως ο πολιτισμικός πλουραλισμός οπισθοδρόμησε ανθρωπολογικά. Γέμισε από επιτρεπτά πέρα από τα επιτρεπτά, από αναθεματισμούς, και ωκεανολογίες που προεπιβουλεύουν το μέλλον μας. Στο τέλος του δρόμου που μας καλεί να πάρουμε ο πολιτισμικός πλουραλισμός έχει στήσει μια γκιλοτίνα.
Αν παραφράσουμε τον Νίτσε όταν μιλούσε για το κράτος και θα λέγαμε αν αντικαταστήσουμε τη λέξη κράτος με τη λέξη σύστημα τότε θα έχουμε το παρακάτω κείμενο: «Σύστημα ονομάζω τον τρόπο που όλοι είναι δηλητηριασμένοι, καλοί και κακοί [...] Σύστημα είναι όπου όλοι χάνουν τον εαυτό τους καλοί και κακοί [...] Σύστημα είναι όπου η βαθμιαία αυτοκτονία όλων αποκαλείται ζωή[...] Εκεί που τελειώνει το σύστημα από εκεί αρχίζει ο άνθρωπος που δεν είναι περιττός». Και ο Σπινόζα μας κεραυνοβολεί με επίσης κάτι δυνατό λέγοντας: «Ο άνθρωπος πεθαίνει, το σύστημα μένει».

Απόστολος Αποστόλου

Δρ.Φιλοσοφίας

 

Η Διατλαντική ασφάλεια του κορονοιού και η Αυτοκρατορία

csm corona virus 1 709cbde7baΗ Διατλαντική ασφάλεια του κορονοιού και η Αυτοκρατορία

Κάποτε ο Δαρβίνος έγραφε στην φίλη του Άσα Γκρέϋ: «Δεν μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ένας αγαθοεργός και παντοδύναμος Θεός θα είχε με δικό του σχέδιο δημιουργήσει τις ιχνευμονίδες με τη ρητή πρόθεση να τρέφονται μέσα από το ζωντανό σώμα της κάμπιας.»

Ένα μικρόβιο, ένας ιός, μπορεί να φθείρει τα όντα από τα οποία ζει μας έλεγε ο καθηγητής βιολογίας Bentley Glass.

Οι Φρανσουά Ζακόμπ, Αντρέ Λβοφ, Ζακ Μονόντ, με το βραβείο τους το 1965 μας είπαν ότι ο κόσμος έχει ένα ασύλληπτα μεγάλο μέγεθος από ιούς και μικρόβια και ο Ρότζερ Κόρνμπεργκ, βραβείο Χημείας το 2006, μας έλεγε ότι μπορούμε να κατασκευάσουμε άλλο ένα πλανήτη με μικρόβια στα εργαστήρια.

Ανεξήγητο έτσι όπως το έθετε ο Δαρβίνος στην επιστολή του προς την φίλη του, το γεγονός ότι τα μικρόβια και οι ιοί είναι εκεί για να συνεργαστούν με τους οργανισμούς των ανθρώπων και των ζώων ή ακόμη να σκοτώσουν τους οργανισμούς που θα τους φιλοξενήσουν. Ενδεχομένως ναι. Είμαστε λοιπόν τυχεροί ότι ζούμε ακόμη;

Ο Γκασέ είχε πει ότι μιλούμε για «τύχη» εκεί όπου στο στάδιο των σημερινών γνώσεων μας δεν μπορούμε να κάνουμε μια βέβαιη πρόβλεψη. Ο Patrick Zylberman αναφέρει ότι η διατλαντική ασφάλεια έρχεται με επιταγή και αναγκαιότητα αφήνοντας πίσω το έθνος-κράτος και αυτό γιατί θα αναζητηθούν διεθνικές υπερεθνικές λύσεις. Ζούμε στην Αυτοκρατορία δεν υπάρχουν πια πολιτικές, υπάρχει μόνο η διαχείριση μας λέει ο Τόνι Νέγκρι.

Η βιοπολιτική συσσωμάτωση του παγκοσμιοποιημένου γίνεται όλο και πιο πολύ ισχυρή και αποτελεσματική. Από τη στιγμή που χάθηκε η πρακτική της δημοκρατικής αντιπροσώπευσης, (άλλοι μιλάνε για κοινωνικό συνενεργητισμό) και συντρίφτηκε από τον κορπορατισμό και ευνουχίστηκε από τους χρηματιστικούς μηχανισμούς της αυτοκρατορίας (Τόνι Νέγκρι) όλα γίνονται παγκόσμια σκηνή μιας συντακτικής παγκοσμιοποιημένης εξουσίας. Και μαζί όλα γίνονται μια «διαλεκτική» της διαφθοράς.

Ο Μακιαβέλι έλεγε ότι η διαφθορά δεν είναι άλλο από την ηθική χρηματιστική υποταγή του οικονομικού πολιτικού στο συγκεκριμένο. Να γιατί η διαφθορά (οι χρηματοδοτήσεις στα κανάλια για διαφήμιση «μένουμε στο σπίτι») πήρε τη θέση της δημοκρατίας (Τόνι Νέγκρι) και η προδοσία οργανώθηκε σε κόμμα.

Η πρόβα τζενεράλε της Αυτοκρατορίας

Η Αυτοκρατορία προσπάθησε πολλές φορές μέσα από τους πυρήνες της να περιορίσει τις δημοκρατικές ελευθερίες, να φτωχοποιήσει λαούς, να επιβάλλει επισιτιστικές κρίσεις. Με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, επέβαλε φτώχεια και περιόρισε κυρίαρχες ελευθερίες, τα παραδείγματα είναι πολλά σε όλον τον πλανήτη, Αγγλία, Ρωσία, Ελλάδα, κλπ. Ωστόσο πάντα υπήρχε μια αντίσταση των λαών που ανέτρεπε τα όποια σχέδια σκηνοθετούσε η Αυτοκρατορία.

Το ίδιο συνέβη και το Διεθνές Συμβούλιο Διατροφής το οποίο διέθετε αρμοδιότητες ανάλογες με εκείνες του Ο.Η.Ε. Κύριος σκοπός ήταν ο έλεγχος των αποθεμάτων των διατροφικών αγαθών και ο δραστικός εκβιασμός χωρών. Την ίδια γραμμή θα κρατήσει και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, θα ελέγξει όλη την θεραπευτική διαδικασία και θα παρακολουθεί όλες τις έρευνες φαρμάκων και ιατρικών πρωτοκόλλων. Ας μη ξεχνάμε και την Διακυβερνητική Ομάδα Ειδικών για την Εξέλιξη του Κλίματος (IPCC) που στην πορεία, και μέσα από το πρωτόκολλο του Κιότο, Σύμβαση πλαίσιο Ηνωμένων Εθνών, και τον Παγκόσμιων Οργανισμών Μετεωρολογίας θα επιβληθούν μια σειρά από κανόνες λειτουργίας της βιομηχανικής παραγωγής και ο απόλυτος έλεγχος της.

Αυτό βέβαια συνέβη και με την πυρηνική ενέργεια, καθώς επίσης και με την λαθρομετανάστευση κλπ. Με τον κορωναϊό επιβεβαιώνεται και επισήμως ότι η Παγκόσμια Διακυβέρνηση είναι παρούσα.

Όλα τα μέτρα που ελήφθησαν, τόσο της αναστολής των ατομικών ελευθεριών όσα και εκείνα της βοήθειας, ήταν κοινά για όλες τις χώρες του πλανήτη. Η Αυτοκρατορία, για άλλους Πλανητική Διακυβέρνηση, έκανε για μια άλλη φορά μια ακόμη πρόβα τζενεράλε και μας έδειξε την παρουσία της. Η προσαρμογή παγκοσμίως μετεβλήθη σε φετίχ. Η αποκλιμάκωση των μέτρων για τον κορωναϊό δεν διανοείται να γίνει χωρίς την έγκριση της Αυτοκρατορίας Παγκόσμιας Διακυβέρνησης επίσης κανένα πρωτόκολλο ασφαλείας δεν μπορεί να αναιρεθεί δίχως την έγκριση της.

Η υγειονομική δικτατορία

Αν μέχρι τώρα οι όποιες προσπάθειες της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης δεν είχαν κάποιο βέβαιο και σίγουρο αποτέλεσμα να πειθαρχήσουν πλήρως και με οριστικό τρόπο τους λαούς, δεδομένου ότι πολλοί λαοί με τον απομονωτισμό τους (Ιράν, Β. Κορέα) ή άλλοι με την σθεναρή αντίσταση τους και το αγωνιστικό πνεύμα τους (Κούβα) δεν κάμφθηκαν ή ακόμη κάποιες άλλες δεν μπόρεσαν να διακυβεύσουν τις δημοκρατικές παραδόσεις τους, τώρα ένας άλλος και οριστικός τρόπος έρχεται για να ισοπεδώσει τις όποιες αντιστάσεις. Ποιος είναι αυτός; Μα φυσικά η υγειονομική πειθαρχία.

Η Παγκόσμια Διακυβέρνηση ρίχνει το τελικό της όπλο στην αρένα της κυριαρχίας. Επιβάλει μια Υγειονομική Δικτατορία. Για χρόνια ασκούσε η Παγκόσμια Διακυβέρνηση τον πλήρη έλεγχο όλων των ιατρικών πρωτοκόλλων και φαρμακευτικών λειτουργιών, τόσο με τα εγκεκριμένα φάρμακα όσο και με τα αποκαλούμενα «ορφανά φάρμακα». Ταυτόχρονα ελέγχει όλα τα βιοϊατρικά υποδείγματα, τους παθογενετικούς παράγοντες, τις ιάσεις, και τις κλινικές έρευνες. Επέβαλλε όλους τους κανόνες της τεκμηριωμένης ιατρικής με τα πρωτόκολλα, εξαιρώντας τις πιθανολογικές σχέσεις και τις τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμασίες και αναφορές (Archibald Conhrane) της ιατρικής, και επίσης καθιέρωσε την εκπαίδευση των ιατρών μέσα από τις φαρμακευτικές εταιρίες.

Πέραν τούτου οργάνωσε τις αυθεντίες της ιατρικής επιστήμης μοιράζοντας βραβεία και τιμητικούς τίτλους. Για παράδειγμα το 1986 η ιταλική εταιρία Fidia αγόρασε το βραβείο ιατρικής για τον ερευνητή Μονταλτσίνι αντί του ποσού των οκτώ εκατομμυρίων οκτακοσίων χιλιάδων δολαρίων.

Η ετικετοποίηση του ασθενούς

Είναι γνωστό ότι ο ιατρός διαθέτει μια διαπραγματευτική δύναμή και μαζί μια τεχνική εξουσία η οποία επιβεβαιώνεται ως καθοριστική ισχύς μέσα από ένα εξειδικευμένο και απρόσιτο λεξιλόγιο που λαμβάνει μια μαγική διάσταση ανάλογη με εκείνη του μάγου της φυλής και του ακατάληπτου των λόγων του (ο μάγος έχει το δικό του ιδίωμα) ή των ύμνων του. Μαζί με τoν πατερναλιστικό ή καλύτερα τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα της θεραπευτικής πράξης η οποία ετικετοποιεί και κωδικοποιεί την παθητικότητα ο νέος ιός επιβάλλεται και ως κοινωνικός περιορισμός. Θεραπευτικός προσανατολισμός και «εγκλειστική» διαδικασία πλέον συνυπάρχουν.

Και πέραν τούτου σήμερα ο ιός ως νοσηρή οντότητα παίζει ένα ρόλο καθαρά δευτερεύοντα ο οποίος αποτελεί έναν ικανό παρανομαστή της υποψίας για πιθανή νόσηση. Ακυρώνοντας κάθε δημοκρατική διαδικασία και επιβεβαιώνοντας την απώλεια της ελευθερίας εισέρχεται σε έναν χαρακτήρα στιγματισμού. Οι ασθενείς πιθανά στο μέλλον θα φέρουν βραχιολάκι ώστε να ετικετοποιείται το γεγονός ότι είναι φορείς του ιού. Επιπλέον θα ενημερώνεται ο πολίτης από το κινητό του αν εισέρχεται σε ζώνη που αναφέρεται φορέας του ιού. Άρα ο ασθενής θα κηδεμονεύεται αρχικά και μετά θα θεραπεύεται. Μάλιστα κάποιοι από τους παλιούς ευεργετημένους του συστήματος βγαίνουν στα μέσα ενημέρωσης για να υποστηρίξουν τις πιο αντιδραστικές θέσεις της Παγκοσμιοποιημένης Διακυβέρνησης.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος σε συνέντευξη του στο κανάλι OPEN στις 7/4/2020 υπερασπίστηκε τη θέση του Μπίλ Γκέϊτς που ισχυρίστηκε ότι η τοποθέτηση μικροτστίπ θα αποτελούσε λύση για οποιαδήποτε επιδημική πληροφορία.

Ιατρική το μακρύ χέρι της εξουσίας

Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μια νέα αντίληψη η οποία απολυτοποιείται, ιδεολογικοποιείται και κάτω από το βάρος της δημόσιας υγείας στο τέλος ή όλη κατάληξη της έκβασης εξελίσσεται σε μια πλήρη ιδρυματοποίηση της κοινωνίας με τα προτάγματα του τύπου: «Μένουμε σπίτι». «Διατηρούμε την κοινωνική αποστασιοποίηση». «Ακούμε τους ειδικούς».

Η αντίληψη της προστασίας με την έννοια της ασφάλειας ή καλύτερα της βιοασφάλειας για να προληφθεί και να κατασταλεί η επικινδυνότητα της ασθένειας εισέρχεται σε μια νέα πρακτική όπου ο γιατρός για πρώτη φορά δεν γίνεται μόνο διαχειριστής των συμπτωμάτων, αλλά σε συνεργασία με το κατασταλτικό κράτος πλάθει μια κοινωνική θεωρία αποκλεισμού η οποία στηρίζεται και συντηρείται στον φόβο και τον τρόμο. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η ιατρική δεν είναι επισήμως ουδέτερη και δεν αφιερώνεται αποκλειστικά στην θεραπεία αλλά καταγράφει την ασθένεια για να την αποδώσει στον μακρύ κατάλογο του ιδρυματισμού.

Ιατρική και πολιτική σε αγαστή συνεργασία επιβάλλουν την παθητικότητα της κοινωνίας όχι μόνο με όρους ασθένειας αλλά και εν δυνάμει ασθένειας. Δεν υπάρχει κόσμος υγειών αλλά ένας κόσμος εν δυνάμει ασθενειών. Οι ασκήσεις κοινωνικού αυτοματισμού τελείωσαν έχουμε μπει για τα καλά πλέον στο «δια-ιατρικό» παράδειγμα, που θεωρείται ο χρυσός κανόνας της κοινωνικής πειθαρχικής.

Το δια-ιατρικό* «παράδειγμα».

Η ιατρική παραλλαγμένη ως νέο «μοντέλο» και αποκομμένη από την αρχική της έμπνευση ως τέχνη εξαπλώθηκε παντού, ως τηλεϊατρική (Telemedicine), ως κοινωνική ιατρική (περισσότερο ως στατιστική) ως ιατρική τεχνολογία,(εφαρμογή σκελετικών, οφθαλμικών, αγγειακών μοσχευμάτων κλπ) ως πληροφορική ιατρική, ως αισθητική ιατρική (artificial skin) κλπ. Μ’ άλλα λόγια η ιατρική ως τέχνη με έμπνευση και προβληματισμό στο μυστικό κώδικα της ζωής έχει παύσει να υπάρχει.

Η ιατρική πάσχει από μια καρκινοποίση μια μετάσταση των κυττάρων της, έτσι ώστε η επιστήμη της ιατρικής ως τέχνη να έχει απολέσει το συγκριτικό της πλεονέκτημα, δηλαδή την αναφορά της στην τέχνη που εμπεριείχε ως ίχνος και σημείο και να έχει πολλαπλασιαστεί ατάκτως φθάνοντας σε ρήξη με το μυστικό κώδικά της και τον γενετικό της κώδικα. Τι έχει συμβεί λοιπόν με την ιατρική; Κινείται σε επίπεδο τεχνολογίας και μοσχευμάτων, δηλαδή στον ιδανικό «κλώνο» και επίσης με μια γενικευμένη απολύμανση θυσιάζοντας τη φυσική ισορροπία.

Το αποτέλεσμα είναι ότι όλες οι παθήσεις όπως σωστά επισημαίνει ο Ζ. Μπωντριγιάρ να φαίνονται ανοσοελλειματικής καταγωγής – όπως όλες οι μορφές βίας φαίνονται τρομοκρατικής καταγωγής. Εδώ κρύβεται και το μυστικό με τον κορωναϊό.

Ξέρουμε να θεραπεύουμε τις ασθένειες της φόρμας (παραδοσιακές ασθένειες) δεν ξέρουμε όλως να θεραπεύουμε τις ασθένειες της φόρμουλας (εργαστηριακές ασθένειες). Όταν διώχνεις με την απολύμανση την ετερότητα, τότε εισβάλλει η ετερότητα του ίδιου, δηλαδή ο νοσοκομειακός ιός, ο εργαστηριακός ιός.

Τα πρωτόκολλα μολυσματικότητας σε αναγκάζουν να δεις όλο το φάσμα ασθενειών από το πρίσμα της ανοσοελλειματικής υπόθεσης. Να γιατί επιτίθενται στον Γάλλο γιατρό Ντιντιέ Ραούλ. Ο Μεσσίας της χλωροκίνης ξέρει ότι ο κορωναϊός είναι ασθένεια που γέννησε ο θρίαμβος της προφύλαξης, που γέννησε η ιατρική. Άρα ο ιός είτε ως στοιχείο της φύσης είτε ως εργαστηριακός ιός, έρχεται με ιοβόλο επίθεση και στρατηγική για να κτυπήσει το δίκτυο των αντισωμάτων και το σκάφανδρο της απολύμανσης.

*Δια-ιατρικό «παράδειγμα» όρος που απορρέει από την σκέψη του Ζ. Μπωντριγιάρ κατά τους όρους που χρησιμοποιεί Δια-οικονομία και Δια-αισθητική.

Απόστολος Αποστόλου

Δρ. Φιλοσοφίας-Αρθρογράφος

 

{shareit

Η απόλυτη, αντικειμενική αλήθεια είναι μια ψευδαίσθηση.

Nietzsche thug lifeΟ Νίτσε βλέπει την αντικειμενικότητα σαν τον κύριο εχθρό της κατανόησης‘ γι΄αυτόν η αντικειμενικότητα σημαίνει τον μύθο ότι υπάρχουν “αμετακίνητα, τακτοποιημένα γεγονότα στον κόσμο” (Howard, PythagorastoPostmodernism). Κατά τον Νίτσε είμαστε ελεύθεροι να υιοθετήσουμε την άποψη που έχουμε για τον κόσμο. Η απόλυτη, αντικειμενική αλήθεια είναι μια ψευδαίσθηση, η γνώση και η πράξη είναι δυο αδιαχώριστοι παράγοντες μιας μόνο λειτουργίας, της λειτουργίας της θέλησης. Ο ρόλος των μοραλιστών είναι να φτιάχνουν δεδομένα και όχι να τα ανακαλύπτουν, έτσι οι αξίες γίνονται οι ερμηνείες μας των φαινομένων, σύμφωνα με την θέλησή μας. Η ηθική φιλοσοφία του Νίτσε αρνείται τον ηθικό νατουραλισμό του Κάντ και όπως όλοι οι πραγματικοί φιλόσοφοι του Υπαρξισμού στοχεύει στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την αυταπάτη – και από τον Θεό. Τελικά αυτό που καλούμαστε να ξανά-ερευνήσουμε είναι το καθεστώς και η ορθότητα των ηθικών μας πιστεύω Αυτός που αστόχαστα δέχεται την κατάστασή του και τον ηθικό κώδικα μέσα στον οποίο ζει σαν να ήταν ανέφικτος, αυτός έχει “κακή πίστη”. Η ταυτότητα και η αυθεντικότητα του ατόμου, η θέληση και η “καλή πίστη” αποτελούν τον πυρήνα του στοχασμού του Νίτσε: “Αυτός που ταράσσει την άβυσσο, με μάτια αετού, αυτός που με τα νύχια του αετού αρπάζει την άβυσσο: αυτός έχει θάρρος”. (Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα).

 

Ο κορωνοϊός, οι εκπρόσωποι υγείας και οι κουλτούρες των λαών. Α.Αποστόλου

earth surrounded by coronavirus microbes 0Διεθνώς οι εκπρόσωποι Υπουργείων Υγείας για τον κορωνοϊό αποτελούν τα γραφεία τύπου του ΠΟΥ. Όμως οι εκπρόσωποι εκφράζουν και τους ιδεότυπους των λαών τους, τα συλλογικά ασυνείδητα, δηλαδή τα ψυχικά περιεχόμενα, τους ενορμητισμούς, τις ψυχολογικές υποβολές, τα ιδεολογήματα, τις ομαδικές ψυχώσεις, τα συμπλέγματα αυτοπραγματοποίησης (sef-realization) κλπ.

Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα ότι στην Νέα Ζηλανδία ο εκπρόσωπος ενημέρωσης για τον κορωνοϊό Άσλιν Μπλούμφιλντ είναι πλήρως αποστασιοποιημένος και ανεξάρτητος από τις παρεμβάσεις του κρατικού μηχανισμού, αλλά και εντελώς κυρίαρχος και παντοδύναμος στο έργο του. Επιγνωστικός, αυτονομημένος, με μια ασύμμετρη αυξανόμενη εξουσία που προσπερνά τον πρωθυπουργό της χώρας.

Στην Ισπανία ο Φερνάντο Σιμόν είναι ο ισορροπιστής, νοηματίζει τα κρίσιμα και επικίνδυνα, τα αισιόδοξα και τα υπομονετικά, (τα πράγματα που περιμένουν υπομονετικά καθώς λέει και ο Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς) φέρνει κάτι από τις φιλοσοφικές ανταύγειες του Μιγκέλ ντε Ουναμούνο μαζί με τα διαισθητικά κριτήρια της μεσογειακής ενόρασης. Λειτουργεί περισσότερο ως παγανιστής γιατρός παρά ως βόρειος σαμάνος

Ο Γερμανός Κρίστιαν Ντρόστεν πρόεδρος του ινστιτούτου «Ρόμπερτ Κοχ» ο αποκαλούμενος και από τους Γερμανούς «τσάρος του κορωνοϊού», και ίσως μελλοντικά όπως οι Γερμανοί πολίτες επιθυμούν, να είναι υποψήφιος καγκελάριος, δεδομένου ότι συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που ζητάει ο γερμανικός λαός. Επιβάλλει τον αυτοματισμό της συμμορφώσεως, «εγελιανή» αντίληψη η οποία τονίζει ότι η υποταγή στην αναγκαιότητα καταλήγει στην ελευθερία. (Μαζί ή θα νικήσουμε ή θα πεθάνουμε. Θυμίζουμε ότι ο Γκαίμπελς έδωσε στα ίδια του τα παιδιά δηλητήριο για να συναποθάνουν). Ο «Σιδηρούς Καγκελάριος» όπως τον αποκαλούν οι Γερμανοί, κολλημένος στα μαθηματικά μοντέλα, λατρεύει τις επιλύσεις των προβλημάτων. Ξεχνά όμως ότι η επιτυχής λύση πολλών προβλημάτων συχνά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα και δυσκολότερα. Εξάλλου απεδείχθη και στην περίπτωση του ιού στην Γερμανία.

Ο Σουηδός επιδημιολόγος Άντερς Τεγκνέλ δεν είναι κάποιος μεγαλόσχημος πανεπιστημιακός γιατρός, είναι υπάλληλος του υπουργείου υγείας της Σουηδίας, και με την κατακτημένη κουλτούρα της επιτρεπτικής (permissive) σουηδικής κοινωνίας αρνείται τους επιβεβλημένους κώδικες. Το πανδημικό δέος του ιού δεν αντιμετωπίζεται με τους εγκλεισμούς αλλά με την έλλειψη φόβου. Ο φόβος υποκινεί ψυχικά υποθέματα, καταργεί ρυθμούς ζωής, και ο ιός δεν εξαφανίζεται με εγκλεισμούς, αλλά υπάρχει και μετά από τις καραντίνες και παράλληλα με τις πειραματικές θεραπείες. Γι’ αυτό ο πολίτης για τον Άντερς Τεγκνέλ πρέπει να είναι θαρραλέος, αλλά όχι θρασύς και επιπόλαιος, απέναντι στον ιό.

Σχεδόν στην ίδια γραμμή είναι και ο Ισλανδός Τόρολφουρ Γκούντασον. Η ιατρική της βόρειας Ευρώπης είναι συγκεντρωτική και οριζοντοποιημένη. Θέτει σε πρώτη γραμμή την υποταγή και την αποδοχή, και έχει μια «σαμανική» αρχή θεραπείας. Ο σαμανισμός του βορρά της Ευρώπης κινείται μεταξύ «τονάλ» και «ναγκουάλ», όπως θα έλεγε ο Καστανέντα, δηλαδή, μεταξύ κανονιστικού ρασιοναλισμού και πρωτεϊκού μάγματος του ασυνειδήτου της φυλής. Οι φυλές στις χώρες του βορρά της Ευρώπης έχουν μια αυθεντική συμμετρία, μια οργάνωση της εξωτερικότητας, και λειτουργούν ως αυτόματα χωρίς συνείδηση. Το κοινό καλό και το κοινό κακό θα το λουστούν όλοι. Η «ανοσία της αγέλης» - αυτό που προτείνουν ως θεραπεία και οι Ισλανδοί και οι Σουηδοί απέναντι στον κορωνοϊό - αποτελεί μια προστασία, του «συντεταγμένου» πεπρωμένου της φυλής.

Στις ΗΠΑ η μορφή του Άντονι Φαούτσι είναι η κατεστημένη φιγούρα της εξουσίας των ΗΠΑ. Ο γκουρού γιατρός των ΗΠΑ δολιεύεται, είναι ιδεομανής, και επηρμένος, επιχειρηματολογεί συμφεροντολογικά, κινεί νήματα της εξουσίας, είναι κατακτητικός και του αρέσει να τον λατρεύουν. Με άλλα λόγια είναι η προσωποποίηση εκείνης της εξουσίας έτσι όπως εκφράζεται χρόνια τώρα από τις ΗΠΑ.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο ο Νίλ Φέρκιουσον προερχόμενος από το πανεπιστήμιο Imperia, είναι εκείνος που άλλαξε την θεραπευτική πορεία της χώρας, φεύγοντας από την «ανοσία της αγέλης» και πηγαίνοντας σε συμβατές πρακτικές. Εκφραστής της κουλτούρας του λαού του, ενός λαού που λατρεύει το «θερμόμετρο» της εμπειρίας. Οι άγγλοι φιλόσοφοι μας έχουν διδάξει πολλά. Για παράδειγμα ο Χόμπς έλεγε ελευθερία υπάρχει όπου σιωπά ο νόμος και ο Λόκ έλεγε όπου δεν υπάρχει νόμος δεν υπάρχει ελευθερία. Αυτό είναι το διττό της εμπειρίας που αποτελεί και μια τιμωρία, να μην αποφασίζεις ποτέ με ασφάλεια. Η εμπειρία συνυποθέτει το διπλό και ο Νίλ Φέρκιουσον είναι οπαδός της εμπειρικής αντίληψης, δηλαδή να αλλάζεις θεωρητικά και πρακτικά σχήματα μέσα στην αλλαγή για να επιτύχεις το προσδοκώμενο. Μόνο που ένας εμπειρισμός αυτού του είδους, όπου δεν δίνει προβάδισμα σε σταθερή θέση δεν είναι πάντα αποτελεσματικός.

Στην Σερβία εκπρόσωπος του Υπουργείου Υγείας για τον κορωνοϊό είναι η Νταρίτσα Τεπαβσέβιτς. Η Σερβία έχει μια σχέση με την εσωτερικότητα ιδιαίτερη και την ταυτοποιεί με μορφοείδωλα τα οποία έχουν μια αγωνιστική διαθεσιμότητα και είναι σχεδόν πάντα θρηκειοποιημένα. Είναι γεγονός ότι η Νταρίτσα Τεπαβσέβιτς ανέλαβε την διαχείριση για την καταπολέμηση του ιού με επιτυχία, τηρώντας αυτό που λέει η Τζούλια Κρίστεβα στο Επανάσταση της Ποιητικής Γλώσσας, η ηδυόνειρη νίκη - σε συμβολικό επίπεδο - που θέλει να γίνει πραγματικότητα κατακτάται στην μητρική «Χώρα». (Για τον Πλάτωνα αλλά και για τον Ντεριντά η μητρική «Χώρα» παραπλανά τον «απαγορευμένο» πατέρα, και τον ύπουλο εχθρό.) Έτσι λοιπόν η Σερβία προέβη σε πολλά τεστ και εφάρμοσε ένα ισχυρό κλείσιμο των συνόρων της, προκειμένου να οχυρωθεί η μητρική «Χώρα».

Στην Ελλάδα έχουμε τον Σωτήρη Τσιόδρα ο ιδανικότερος για την παθολογική απόληξη της ροπής που υπάρχει στο ασυνείδητο του νεοέλληνα. Η νεοελληνική παιδικότητα, συναισθηματικότητα και αφέλεια, θέλει κάποιον που να συγκινείται, ( δλδ, να δακρύζει) να κολακεύει τις μάζες, ( δλδ, να χαϊδεύει λεκτικά τις μεγάλες ηλικίες), να είναι ποιητικά ψευτο-εξηρμένος, ( δλδ, να ξέρει κάτι από Ελύτη), χωρίς ιδιαίτερη επιστημονική αναλυτική, να λειτουργεί άλλοτε ως σύμβολο, και άλλοτε ως σύνθημα. Να μην έχει έναν αράθυμο λόγο και μια «μπρουτάλ» εικόνα, αλλά να διαθέτει ένα ύφος δημογέροντα και να εκπροσωπεί μεταφυσικά τη φωνή του Κυρίου. Και ως Ζαν ντ’ Άρκ να ακούει τις μεταφυσικές φωνές. Όπως και μας είπε: Θα είχαμε 11.000 νεκρούς, και μετά από δύο μέρες αναθεώρησε λέγοντας θα είχαμε 20.000 νεκρούς. Και με αυτό το συναισθηματικό σεληνολόγιο του, σεμνυνόμενος (βλέπετε «δικανική και ιατρική σεμνύνονται» μας λέει ο Πλάτων και ο Ηρόδοτος μας έχει πει με την σειρά του «ταύτα περί εωυτόν εσέμνυσε») και αφού τελεί και σεμνόψαλτος εμμέσως αναφωνεί πως κάποιοι δούλεψαν για εσάς. Ωτακουστής και διαπλεκόμενος πότε από την sotto voce του Κυρίου και πότε από τις εντολές των Κυρίων. Έτσι η Ελλάδα βρήκε τον «πατερούλη» της που έψαχνε. Άλλωστε η ελληνική ιδιοτυπία, έγκειται στον ενδημικό μόνιμο και οξύ χαρακτήρα αυτής της ψυχικής ασθένειας, του συνδρόμου του «πατερούλη».

Κάθε χώρα, κάθε λαός, έχει αποκτήσει τον εκπρόσωπο της και συμβουλάτορα της σε μια ασθένεια «φάντασμα». Ωστόσο ο ιός αποτελεί μια ιογενή διαταραχή του Πραγματικού (λακανική ερμηνεία). Και το «Πραγματικό» ορίζεται ως «αυτό που πάντα επιστρέφει στο ίδιο μέρος» (Jacques Lacan, The Seminar, Book XI, The Four Fundamental Concepts of Psychoanalysis, text established Jacques-Alain Miller, transl. Alan Sheridan, Penguin, London, 1979) Το Πραγματικό σήμερα θα έλεγε ο Λακάν είναι ο κινέζικος καπιταλισμός. Ο κορωνοϊός είναι προϊόν Κίνας - «Made-In-China» - που εξάγεται στον κόσμο μαζί με τα προϊόντα που παράγει η Κίνα, δηλαδή μαζί με τις ηλεκτρικές ψηφιακές συσκευές παντός είδους, με την κινητή τηλεφωνία προηγμένης τεχνολογίας, τα ανταλλακτικά αυτοκινήτων, την τεχνητή νοημοσύνη, τα αξεσουάρ για όλες τις επιθυμίες και τις ανάγκες, την ένδυση, τους πυρηνικούς εξοπλισμούς, και πολλά άλλα. Είναι σαν ο κορωνοϊός να κυκλοφορεί μαζί με τα αντικείμενα της καπιταλιστικής παραγωγής, επιστρέφοντας στο «Πραγματικό» της εποχής που ζούμε και διαπερνώντας όλα τα πολιτιστικά σύνορα. Τελικά ο κορωνοϊός είναι το «plus-de-jouissance», το πλεόνασμα της απόλαυσης της νεοταξικής ιδεολογίας.

Απόστολος Αποστόλου

 

Πλάτων και Ψυχανάλυση του Α.Αποστολου

plato freud

Μπορούμε να διαβάσουμε τον Πλάτωνα με τα εργαλεία της ψυχανάλυσης; Φυσικά και μπορούμε, επειδή στον Πλάτωνα υπάρχουν ιδέες που μπορούν να λειτουργήσουν ως εισαγωγή στην ψυχανάλυση. Ο Σίγκμουντ Φρόυντ ήταν αυτός που χρησιμοποίησε τον ελληνικό μύθο του Οιδίποδα εισάγοντας το αντίστοιχο σύμπλεγμα, το οποίο εκδηλώνεται με την αγάπη του παιδιού για τον γονέα του αντίθετου φύλου ενώ ο γονέας του ίδιου φύλου, που βιώνεται ως αντίπαλος, δημιουργεί εχθρικά συναισθήματα. Το σύμπλεγμα εμφανίζεται ως η κορωνίδα της βρεφικής σεξουαλικότητας, όταν το παιδί δηλαδή αντιλαμβάνεται το γεγονός ότι οι γονείς έχουν μια σχέση που υπήρχε πριν από τη γέννησή του, την οποία συνειδητά και ασυνείδητα φαντασιώθηκε (βλ. Εγκυκλοπαίδεια Treccani). Ο περισσότερο ή λιγότερο πετυχημένος τρόπος αντιμετώπισης του συμπλέγματος εξαρτάται από την ανάπτυξη των προηγούμενων εξελικτικών σταδίων και από το πώς οι δύο γονείς χτίζουν τη σχέση μεταξύ τους αλλά και με τα παιδιά τους

Τον μύθο του Οιδίποδα τον συναντάμε κατ’ αρχήν στην Ιλιάδα ( XIII vv 678-680) αλλά και στην Οδύσσεια ( vv 271-280), δεν εξελίσσεται όμως με τον ίδιο τρόπο όπως στον Σοφοκλή και στον Φρόυντ. Σε ότι αφορά στο μύθο του Οιδίποδα, ο Πλάτωνας είναι πιο προσεκτικός, ενώ ο Αριστοτέλης εξετάζει περισσότερο την τεχνική της συγκεκριμένης τραγωδίας (βλέπε: V.Berard Odyssis Coll.des Univ.de France τόμος, II, pp, 93-94).

Ο Αριστοφάνης ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε τον μύθο του Οιδίποδα ως παρασήμανση της σεξουαλικής έλξης. Εξήγησε, σχεδόν όπως ο Φρόιντ, την διαδικασία ωρίμανσης του παιδιού μέσω της ταύτισης του με τον γονέα του φύλου του καθώς και την επιθυμία προς τον γονέα του αντίθετου φύλου: «Τί είναι αυτό που θέλετε να κερδίσετε, άνθρωποι, και να εξασφαλίσετε με την μεταξύ σας επαφή»; Και αν δεν ήξεραν τι να πουν και τους ξαναρωτούσε: «Μήπως επιθυμείτε αυτό, να βρίσκεστε δηλαδή στο ίδιο μέρος όσο γίνεται πιο πολύ μεταξύ σας, ώστε να μην αποχωρίζεστε ούτε μέρα ούτε νύχτα; Αν λοιπόν αυτό επιθυμείτε, έχω τη βούληση να σας καταψύξω και να σας εμφυσήσω μια ύπαρξη, ώστε από δυο να γίνετε ένας και, όσο ζείτε, να ζείτε από κοινού, σαν να επρόκειτο για ένα άτομο και όταν πεθάνετε, εκεί στον Άδη, αντί για δυο, να πρόκειται για μια ύπαρξη, εφόσον και οι δυο ταυτόχρονα απεβίωσαν. Προσέξτε λοιπόν, αν αυτό αγαπάτε και σας είναι αρκετό, είμαι έτοιμος να σας το προσφέρω» (Συμπόσιο, 192d-192e).

Το Υπερεγώ, ο όρος με τον οποίο ο Φρόυντ, στη δεύτερη θεωρία του, προσδιορίζει μία από τις τρεις όψεις της προσωπικότητας, είναι ο μεσολαβητής μεταξύ του Αυτού και του Εγώ, επιβάλλοντας τα αυστηρότερα ηθικά κριτήρια στο εγώ, δηλαδή μας κάνει να σκεφτόμαστε για το λάθος ή το μη-ηθικό πριν αναλάβουμε δράση. Σύμφωνα με τον Φρόιντ, το Υπερεγώ είναι το «ίζημα» της αρχαίας εικόνας των γονέων, η έκφραση του θαυμασμού του παιδιού προς τους γονείς, τους οποίους στη συνέχεια τους θεωρεί τέλεια όντα. Το Υπερεγώ είναι το σύνολο των κοινωνικών απαγορεύσεων- που τους αντιλαμβάνεται η ψυχή ως περιορισμό και εμπόδιο στην ικανοποίηση των επιθυμιών - ένα σύστημα λογοκρισίας που ρυθμίζει τη μετάβαση από το Αυτό στο Εγώ. (βλ. Εγκυκλοπαίδεια Treccani.) Αντιπροσωπεύει αυτό που μπορεί να ονομαστεί ηθική συνείδηση, ένα είδος ηθικής λογοκρισίας που κρίνει τις ενστικτώδεις πράξεις και επιθυμίες του ανθρώπου. Το Υπερεγώ γεννιέται στο παιδί (αρχικά απαλλαγμένο από οποιαδήποτε ηθική αρχή) ως αποτέλεσμα της ικανότητας επιβολής όρων από την πλευρά των γονέων.

Η ηθική συνείδηση ​​είναι ένα άλλο όνομα του Υπερεγώ, σύμφωνα με τον P. Ricoeur, και η οποία αναφέρεται στις ταυτοποιήσεις με γονικές και προγονικές μορφές. Η ψυχανάλυση αγγίζει , αλλά κάτω από μια επιστημονική χροιά, πολλές λαϊκές πεποιθήσεις σύμφωνα με τις οποίες η φωνή των προγόνων συνεχίζει να μεταδίδεται μεταξύ των ζωντανών και έτσι να διασφαλίζει, όχι μόνο τη μετάδοση της σοφίας, αλλά και την εσωτερίκευσή της σε κάθε στάδιο της ύπαρξης. Αυτή η διάσταση, που μπορεί να ονομαστεί γενεαλογική, είναι αναμφισβήτητη συνιστώσα του φαινομένου της διαταγής περισσότερο από αυτή του χρέους. Μπορεί εδώ να αντιταχθεί βέβαια, ότι αυτή η νόμιμη κατά τ’ άλλα εξήγηση, δεν εξαντλεί την περιγραφή του φαινόμενου της διαταγής και ακόμη λιγότερο, εκείνη του χρέους. Ο εαυτός σε αρχικό πλαίσιο, ως δομή, ενέχει το Υπερεγώ και συμπεριλαμβάνει την εσωτερίκευση των προγονικών φωνών. Ωστόσο για τον Φρόιντ κάτι τέτοιο θα αποτελούσε αδιανόητη λειτουργία και αυτό γιατί το Εγώ έχει ρόλο ενδιάμεσου ή καλύτερα διαμεσολαβητή μεταξύ των άλλων δύο – του Αυτού και του Υπερεγώ, το οποίο, όπως ξέρουμε, εκφράζει την εξωτερική πραγματικότητα ή καταλληλόλητα και επηρεάζεται από την εκφορά της προσταγής` επιπλέον φαίνεται να αποτελεί την προϋπόθεση του εμπειρικού φαινομένου της ταυτοποίησης απέχοντας όμως πολύ από την κατοχή της διαφάνειας που του αποδίδεται με μεγάλη ευκολία. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τον P. Ricoeur, το γενετικό μοντέλο της συνείδησης κρύβει ένα ακόμη πιο ανεξέλεγκτο αίνιγμα, αυτό της φιγούρας του προγόνου, που ξεπερνάει αυτή των καλών και των κακών γονέων, και που πυροδοτεί ένα ατελείωτο κίνημα παλινδρόμησης με αποτέλεσμα ο πρόγονος -Άλλος να χάνει σταδιακά και από γενιά σε γενιά την αρχική του οικεία υπόσταση. Ο πρόγονος εξαιρείται από το καθεστώς αναπαράστασης, όπως επιβεβαιώνει η παρουσία του στο μύθο και στη λατρεία, δημιουργώντας έτσι το χρέος της ένωσης των ζωντανών με τους νεκρούς. Αυτή η συνθήκη αντανακλά τον φαύλο κύκλο μέσα στον οποίο τελικά περιπλανιόμαστε: από πού αντλεί ο πρόγονος την εξουσία του λόγου του αν όχι από τον φερόμενο προνομιούχο σύνδεσμό του με το Νόμο, και πως αυτός ο νόμος ανακαλείται; Έτσι, η διαταγή προηγείται μέσω του προγόνου (ο πρόγονος ως γενεαλογική μορφή του «Άλλου»). Αυτό που μόλις είπαμε για το Φροϋδικό Υπερεγώ, ως τον «Λόγο» των προγόνων, το ανιχνεύουμε στον Πλάτωνα όταν γράφει: «παῖδες ᾿Αρίστωνος, κλεινοῦ θεῖον γένος ἀνδρός» (παιδιά του Αρίστωνα από θεϊκή γενιά). Αυτή η ρήση σηματοδοτεί το Υπερεγώ στον Πλάτωνα.

Σε μια επιστολή προς τον Fliess, με ημερομηνία 15 Οκτωβρίου 1897, ο Φρόυντ εισάγει την έννοια του Οιδιπόδειου συμπλέγματος: σεξουαλική επιθυμία για τον γονέα του αντίθετου φύλου και εχθρότητα απέναντι σε αυτόν του ίδιου φύλου, καταδεικνύοντας έτσι την παιδική προέλευση εκείνων των ασυνείδητων επιθυμιών που εποικίζουν τα όνειρα. Το όνειρο, σύμφωνα με τον Φρόυντ, είναι σίγουρα μια από τις πιο σημαντικές εκδηλώσεις της ασυνείδητης ζωής. Ο Φρόυντ θεωρεί το όνειρο ως το πιο αποτελεσματικό εργαλείο για την παρατήρηση των φαντασιώσεων που έχουν απωθηθεί από τη συνείδηση ​​τόσο του ίδιου όσο και των ασθενών. Στην «Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση» γράφει: «Στην εποχή που θα μπορούσαμε να την ορίσουμε ως προεπιστημονική, οι άνθρωποι δεν είχαν δυσκολία να εξηγήσουν ένα όνειρο. Όταν το ανακαλούσαν στην μνήμη τους κατά την αφύπνιση, τους φαινόταν ως μια κακοήθης ή καλοήθης εκδήλωση ανώτερων, δαιμονικών ή θεϊκών δυνάμεων. Με την άνθηση της νατουραλιστικής σκέψης όλη αυτή η έξυπνη μυθολογία μετατράπηκε σε ψυχολογία, και σήμερα μόνο μια μειονότητα μορφωμένων ανθρώπων αμφισβητεί ότι το όνειρο είναι η εκδήλωση της περίεργης ψυχικής λειτουργίας του ονειρευόμενου ». (S. Freud, "Εισαγωγή στην ψυχανάλυση", 1915-1917). Στην αρχαία ελληνική κουλτούρα υπάρχουν μικτά όνειρα (συγκρασιακά) και όνειρα φαντασμάτων. Στον Πλάτωνα συναντάμε δύο τύπους ονείρων: τα όνειρα που έχουν προληπτικό χαρακτήρα, «όναρ» ( για παράδειγμα το όνειρο του Σωκράτη στη φυλακή όπου ονειρεύτηκε μια όμορφη γυναίκα, ντυμένη στα λευκά που του είπε «την τρίτη μέρα θα φτάσετε στη εύφορη Φθία» (Κρίτων 44 Β2) και τα όνειρα που υπαινίσσονται τις Ιδέες (ονειρώττω), τη θεωρία της ανάμνησης ή Σωκρατική «αναμνησία» (το βλέπουμε στο Συμπόσιο στον διάλογο μεταξύ Σωκράτη και Αγάθωνα όπου η γνώση του Αγάθωνα μετασχηματίζεται σε ονειρική εμπειρία (v. A. J. Festugiere Comteplation et vie contemplative selon Platon, Vrin, 1936, p, 79). Έτσι το όνειρο είναι το επιφαινόμενο της συνειδησιακής ανάδυσης. Διότι, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο ονειρευόμενος βιώνει το όνειρό του: "να λοιπόν που το όνειρό μας βγήκε αληθινό" (Πολιτεία 4, 443b). Το διαυγές όνειρο είναι μια εμπειρία που φαίνεται να χαρακτηρίζεται ως αποκλειστικά διανοητική.

Επίσης στο Συμπόσιο έχουμε τη διάσημη μυθική διήγηση του Αριστοφάνη που αφηγείται την αρχικά σφαιρική φύση του ανθρώπου. Σύμφωνα με αυτή τη διάσημη ιστορία, η μορφή κάθε ανθρώπου ήταν σφαιρική στο σύνολό της, με την πλάτη και τις πλευρές σε σχήμα κύκλων. Οι άνθρωποι, που ήταν τρομεροί σε δύναμη και σθένος, επιτέθηκαν στους θεούς μέχρι που ο Δίας αποφάσισε να τιμωρήσει την αλαζονεία τους κόβοντας τους στα δύο. Αφού η αρχική ανθρώπινη φύση χωρίστηκε στα δύο, κάθε μισό, λαχταρούσε για το άλλο μισό που ήταν δικό του, αναζητώντας να ενωθεί με αυτό. Έτσι τυλίγοντας τα χέρια τους μεταξύ τους, αγκαλιάστηκαν σφικτά επιθυμώντας να συγχωνευτούν, όμως, πέθαναν τελικά από πείνα και αδράνεια επειδή ο καθένας δεν ήθελε να κάνει τίποτα χωρίς τον άλλο. Σύμφωνα με τον Lacan στο Σεμινάριο XI, το ζήτημα ακριβώς είναι η επιμονή του Πλάτωνα στο σφαιρικό σχήμα και στην επακόλουθη συντηρητική ιδεολογία. Η σφαίρα, λέει ο Λακάν, είναι πλήρης, είναι ισχυρή, είναι ευτυχισμένη, αγαπάει τον εαυτό της, και πάνω απ’ 'όλα δεν έχει ανάγκη ούτε από μάτια ούτε από αυτιά, διότι εξ ορισμού δηλώνει τον εγκιβωτισμό όλων όσα μπορούν να υπάρξουν. Έτσι ο Lacan εισάγει την έννοια του «συσπειρωτικού ελάσματος» ενώ ο Φρόυντ δίνει σ’ αυτή τη διάσημη μυθική ιστορία τον ορισμό Bṛhadāraṇyaka. Η σφαίρα του Αριστοφάνη και η Bṛhadāraṇyaka έχουν την ίδια μυθολογική παραβολή, λέει ο Φρόιντ: ο άνθρωπος και ο κόσμος είναι μαζί σαν ένα αυγό. Ο Φρόυντ επηρεάστηκε σε αυτό το σημείο από τον Gomperz (βλ. H. Gomperz Die indische Theosophie vom geschilichen Standpunkt gemeinverstandlich dargestellt, Jena, Diederichs, 1925).

Διαπιστώνουμε επομένως ότι στον Πλάτωνα είναι παρούσες πολλές θεμελιώδεις έννοιες της ψυχαναλυτικής σκέψης.

Απόστολος Αποστόλου

Ilpopoloveneto.it

Μετάφραση Μ.Χ.

"Ο Μάικλ Τζάκσον, είχε προβλέψει την πανδημία του κορωναϊού;

michaeljacksonΟ Μάικλ Τζάκσον ήταν είδωλο σύνθεσης, η ειρωνική αδιαφορία των κλώνων, ο ορισμός της μετάλλαξης που στο μέλλον θα μας λυτρώσει. Και ως τέτοια περίπτωση ήταν ο εκφραστής του πρωτόκολλου της αντι-μολυσματικότητας. Κυκλοφορούσε με μάσκα γιατί υπήρξε "πρέσβης" του ιδανικού "κλινικού" κόσμου της προεικόνησης του μέλλοντος, της ολικής ασηψίας. Η φούσκα της ''υγειονομικής δικτατορίας" είχε προετοιμαστεί από χρόνια.

https://www.gazzettadinapoli.it/featured/michel-jackson-aveva-predetto-la-pandemia-di-coronavirus/?fbclid=IwAR2oyXJ8FWxGBhq2kZwFdNA_Y3qwT36vY0h2wrc5lej367nPSsKnAI6Jq48

FRANZ KAFKA’S MASTERCLASS ON SOCIAL DISTANCING

FRANZ KAFKA’S MASTERCLASS ON SOCIAL DISTANCING

Kafka portrait

Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα Μεταφιλοσοφίας / Κλινικής Φιλοσοφίας

philosophy21Εκπαιδευτικό πρόγραμμα Μεταφιλοσοφίας/Κλινικής Φιλοσοφίας.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται να γνωρίσουν τη φιλοσοφία στους ορίζοντες της εφαρμοσμένης πρακτικής και της κλινικής φιλοσοφικής φαινομενολογίας. 

Level Training Programe-Τρίμηνο εξ'αποστάσεως πρόγραμμα. 

 

Πληροφορίες στο μειλ της σελίδας

Πολική νύχτα

night"Το πνεύμα θα πρέπει να συναντήσει τη νύχτα της φωτεινής απελπισίας -πολική νύχτα - που το πνεύμα μένει άγρυπνο, απ' όπου ίσως δημιουργηθεί η άσπιλη λάμψη που μέσα στο φως της γνώσης δίνει μορφή στο κάθε αντικείμενο" Αλπέρ Καμύ "Ο μύθος του Σίσυφου".
(photo Philosophy matters)