Get Adobe Flash player

Repetitions in History

historyTalk about the Repetitions in history by philosophy advisor of Niroi philosopher Apostolos Apostolou. Arriving time 18.00-18.30, Talk 18.30-20.30.

Fri, 29 Mar | Esoptron, Stoa vivliou, Panepistimiou 47

Μιχαήλ Μπαχτίν- Το καρναβάλι

mask220px Mikhail bakhtinΟ εικοστός αιώνας εισήγαγε την ετερογλωσσική ποικιλότητα, την κατάρρευση των νοημάτων καθώς και την απώλεια των ατομικών ταυτοτήτων. Δημιούργησε την παραστατική ανάγκη ένα φεστιβάλ τρελλών του 20ου αιώνα που διαπραγματεύεται τον πολιτισμό της ανίας καρναβαλίζοντας την ίδια του την ύπαρξη.

Σεμινάριο Φιλοσοφικής Συμβουλευτικής

seminario

Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω...

NtΑπό τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω.
Κι από τότε που ο άνεμος μου αντιστάθηκε, σαλπάρω με όλους τους ανέμους.

Νίτσε "Ερείπια των αστεριών"

 

Da quando fui stanco di cercare,ho imparato a trovare.Da quando un vento mi ha fatto resistenza,navigo con tutti i venti.Friedrich Nietzsche, Rovine di stelle

 

 

Λεξικό κλινικής φιλοσοφίας

lexikoΛΕΞΙΚΟ ΨΥΧΟ-ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ & ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ .

ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΨΥΧΟΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
ΜΑΖΙ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ & ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ.

Πληροφορίες-Παραγγελίες στο μειλ της σελίδας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ψυχοπαθολογία του Οικονομικού. Του Ηλία Καραβόλια

euroΨυχοπαθολογία του Οικονομικού. Του Ηλία Καραβόλια

 

Ξεκινώντας από μια αυτονόητη αποδοχή της οικονομικής πραγματικότητας, ότι τα συναλλακτικά ήθη διαμορφώνουν και διαμορφώνονται από τους ατομικούς ψυχισμούς και την επίδραση του Συμβολικού στην Επιθυμία, καταλήγουμε μοιραία να ψηλαφούμε την σχεδόν ιδεατή και έξω-συμβατική με τις ηθικές νόρμες, εξατομικευμένη σχέση με το χρήμα όπως αυτή σχετίζεται με τις ψυχαναλυτικές θεωρήσεις. Ας θέσουμε το ερώτημα: σχετίζεται η λακανική τοπολογία του Άλλου με την ψυχική εξουσία του χρήματος; Στην ανάλυση της οικονομικής συμπεριφοράς θα ήταν προχειρότητα να ταυτίσουμε τον τόπο του Άλλου με την θεοποίηση της επιθυμίας για κέρδος ή συσσώρευση πλούτου. Το χρήμα όμως έχει ψυχή, είναι υποκείμενο-αντικείμενο, είναι Σωκράτης. Στην πολύ σημαντική ζιμμελιανή προσέγγιση για την Φιλοσοφία του Χρήματος (1900), όπου σχεδόν μας εισάγει στην μικροοικονομική πραγματικότητα, το χρήμα αναλύεται ως πάθος, ως πνεύμα σε σκηνικό δυνητικότητας και αναπαράστασης (σημ: εξαιρετικός είναι και ο Βίντερμαν στο ‘Περί Χρήματος’). Η ουσία είναι ότι φροϋδική και λακανική προσέγγιση του Οικονομικού δεν υφίσταται ξεχωριστά από την ιδεολογική και πολιτική ανάλυση, διότι υπόρρητα εννοείται στους μηχανισμούς που διαμορφώνουν την επιθυμία του υποκειμένου. Πρέπει να τολμήσουμε την διείσδυση στην μηχανική των επιθυμιών, μέσω Ντελέζ/Γκουατταρί και του Μπωντριγιάρ, κυρίως για να συσχετίσουμε -όσο είναι εφικτό- την εξουσιαστική δομή της επιθυμίας κέρδους με την οιονεί επιθυμία. Εδώ χρειάζεται να μην ξεχνάμε ότι όλα συνδιαμορφώνονται εντός της καπιταλιστικής μέγα-μηχανής. Εάν σήμερα απομυθοποιήσουμε το περίφημο ‘μεγάλο κεφάλαιο’ ως δήθεν δαιμονικό κομμάτι της καπιταλιστικής πραγματικότητας -χωρίς φυσικά να απορρίψουμε την μαρξιστική φιλοσοφία περί φετιχισμού χρήματος και εμπορεύματος- τότε μπορούμε να δούμε την συμβολική διάσταση της χρηματικής επιθυμίας ως αυτούσιου παράγοντα ψυχοπαθολογίας του υποκειμένου. Πως θα το κατορθώσουμε αυτό; Τόσο η αλτουσεριανή όσο και η φουκωική έννοια της καθυπόταξης, έξοχα προσαρμοσμένη στην σύγχρονη εκδοχή του ατομικού ψυχισμού από την Μπάτλερ, μας θυμίζουν ότι η έγκληση του Άλλου είναι ουσιαστικά ο φορέας της αυτοαναφοράς ως ψυχικό προαπαιτούμενο εξουσιαστικής κυριαρχίας. Αν τώρα μεταβούμε στην ανάλυση του συμπεριφορικού μοντέλου των ατόμων στην Οικονομία, όπου η υπερχρέωση και η υπερκατανάλωση δρουν ως σημαινόμενα/ φαντασιακά άγχη (με τις θανατερές τους σημειολογικές θέσεις στους ατομικούς ιδεοψυχαναγκαστικούς κόσμους) τότε θα αντιληφθούμε την καθυπόταξη ως προγενέστερο φαινόμενο της νεύρωσης (για ανταπόκριση στο κάλεσμα του Συμβολικού: κοινωνική καταξίωση και πλούτος). Κοινωνίες και άτομα υποβάλλονται για πολύ καιρό στον τρόμο της έλλειψης ρευστότητας και στην μελλοντική αβεβαιότητα ‘πιστωτικών’ ονείρων και ελπίδας, απορροφώντας τον δημοσιονομικό τρομοκρατικό λόγο που εξαπολύουν τα ΜΜΕ, και σωματοποιώντας-ατομικά και συλλογικά – τα άγχη και τις νευρώσεις επιβίωσης (που αντικαθιστούν πλέον τις νευρώσεις επιτυχίας των προηγούμενων δεκαετιών). Χρήσιμο είναι λοιπόν να προσεγγίσουμε την ψυχοπαθολογική εκδοχή της ταξικής νεύρωσης και το σύμπτωμα πλουτισμού υπό το πρίσμα της εντεινόμενης οικονομικής ανασφάλειας, αποτυπώνοντας κάπως επικίνδυνα φυσικά, την λακανική τρισδιάστατη κατηγοριοποίηση του ψυχικού κόσμου (Συμβολικό-Πραγματικό -Φαντασιακό) και διεισδύοντας στον διαστροφικό πυρήνα της επιθυμίας, με το πάντα χρήσιμο και διαχρονικό βυθόμετρο της μαρξιστικής ανάλυσης για φετιχισμό και αλλοτρίωση, όπως αυτά εμφανίζονται στους ψυχικούς κόσμους των σημερινών ανασφαλών και από-ιδεολογικοποιημένων στην πλειοψηφία τους ατόμων...που καταστέλλει μικροεπιθυμίες και μακροσυμπεριφορές.

 

Το Πραγματικό και το Υποκείμενο στην Οικονομία. Του Ηλία Καραβόλια

collectiveΤο Πραγματικό και το Υποκείμενο στην Οικονομία. Του Ηλία Καραβόλια

Zούμε μια πρωτοφανή κατάσταση αργού θανάτου των ατομικών επιθυμιών και των συλλογικών οραμάτων. Το Πραγματικό σχετίζεται με το πένθος και την ενοχή του Χρέους αφού ο ένας χρωστάει στον άλλο και οι δυο χρωστούν στο μέλλον. Ναι, αυτό συμβαίνει. Και η λογική του Χρέους τέμνεται με την λογική του χρόνου ακριβώς εκεί που η επιθυμία συναντάει το Συλλογικό. Και ψευδαισθητικά, η Οικονομία της διαχείρισης των επιθυμιών μετατρέπεται σε Οικονομία διαχείρισης των αναγκών. Οι ανισότητες που ήταν κάπως καλυμμένες στην Ελλάδα μετά την δικτατορία, ήλθαν στην επιφάνεια ενώ οι ταξικές διαφορές που ποτέ δεν είχαν πάρει μορφή, επανεμφανίζονται με την σύγχυση επιθυμίας/ανάγκης μέσα στον χρόνο. Τα άτομα θα απομονώνονται όλο και περισσότερο και δεν είναι απίθανο να ακολουθούν ακραίες φωνές οργής ή υστερίας. Προβλέπεται να συνεχιστεί η πολύ μεγάλη περίοδος κοινωνικής αφασίας και αδράνειας και μια συνεχής έξαρση της ατομικότητας έναντι του Συλλογικού. Θα επιβιώσει ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών και θα θρέψει ξανά την υπεροχή όσων μεταφέρουν στους λογαρισμούς τους κέρδη από την μετακύλιση ζημιών στις κοινωνίες. Στην μηχανική των οικονομικών συστημάτων δεν υπάρχει μια πολιτική που να μπορεί σήμερα να γυρίσει σωστά τους ιμάντες του κέρδους και να αναδιανείμει πλούτο στις μάζες. Και επειδή το εξωτερικό συστημικό άγχος της υπερπροσπάθειας μετοικεί σε μεγάλο βαθμό εντός της διχασμένης μας υποκειμενικότητας, έτσι μεγαλώνει ο ατομικός φόβος μιας αποτυχίας ή της χρεοκοπίας ψυχής και περιουσιών. Η δομική οικονομική κρίση στηρίζεται και στην ενδοψυχική εμπλοκή, στην νευρωτική διαστολή των ατόμων, σε μια κατάσταση παθητικής αποδοχής των δρώμενων : ιζηματοποίηση φόβου. Διαδίκτυο και ΜΜΕ είναι μέσα παραγωγής βιοπολιτικής και καθυπόταξης, με τάσεις υπερεξουσίας στην ιδιωτική ζωή. Το δε υποκείμενο δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από τις δομικές ανισορροπίες του συστήματος διότι μετέχει σε αυτές, είναι μέρος τους. Ας θυμηθούμε εδώ την μεγάλη μαρξιστική συμβολή στην α-δυνατότητα του οργανωτικού Συμβολικού θεάτρου της ανατροπής: η προτροπή για τους προλετάριους να ενωθούν ήταν κάτι σαν ευχή του Μαρξ, μάλλον απωθημένη, προϊόν της εσχατολογικής του προσέγγισης για την συλλογική νοημοσύνη των καταπιεσμένων και την ασυντόνιστη δράση των ατόμων που εξεγείρονται στους αδυσώπητους νόμους της Αγοράς...

 

Ανάκληση και απώθηση στο συλλογικό ασυνείδητο. Του Ηλία Καραβόλια

Ανάκληση και απώθηση στο συλλογικό ασυνείδητο
Του Ηλία Καραβόλια

 

Κάθε κοινωνία έχει τις δικές της ασυνείδητες επενδύσεις επιθυμίας. Και όταν αυτές ακυρώνονται δημιουργείται στο συλλογικό ασυνείδητο ένα κοινωνικό απωθημένο για μια ολόκληρη χώρα. Συναλλαγές και ροές χρήματος συμβαδίζουν με τις ροές επιθυμίας' με αυτό τον τρόπο αναδύονται στην επιφάνεια οι καλυμμένες ταξικές ανισότητες, αφού χρέος και εισόδημα διασταυρώνονται καθημερινά στα νοητικά λογιστήρια του καθενός. Ένα διαρκές ισοζύγιο απόγνωσης και επιβίωσης σκεπάζει καθημερινά τον ανθρώπινο βίο.
Πίσω από την κατατονική και μίζερη οικονομική καθημερινότητα εδώ και 10 χρόνια σχεδόν, συντηρείται οριακά, και αναπνέει με δυσκολία, μια καταπιεσμένη κοινωνία. Νεόπτωχοι πολίτες που δεν μπορούν να ζήσουν στο διαρκές της έλλειψης και της ανέχειας, που γέμισαν τα σπίτια τους και την ζωή τους με εμπόρευμα, πολύ εμπόρευμα, είναι φυσικό να μην μπορούν τώρα να προσαρμοστούν στο μεταιχμιακό τοπίο, στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Τα μνημόνια και η μέθοδος εσωτερικής υποτίμησης εισοδημάτων και περιουσιών ήταν εντολές συμμόρφωσης με την θανατηφόρα ταχύτητα του μονεταριστικού ιμπεριαλισμού: προσαρμογή, εφαρμογή, συμμόρφωση. Ένα τρίπτυχο κοινωνικής μηχανικής, τόσο ισχυρό, που καταστέλλει μικροεπιθυμίες και μακροσυμπεριφορές.
Το συλλογικό ασυνείδητο όμως διαρκώς ανακαλεί τραύματα του παρελθόντος, εθνικές φαντασιώσεις, μαζικές επιθυμίες που διαλύθηκαν στον τοίχο της ιστορικής πραγματικότητας. Κουβαλώντας το προαιώνιο δίλημμα "Ανατολή ή Δύση", σέρνοντας μέσα στην Ιστορία την ξενόφερτη δουλοπρέπεια, τα εμφυλιοπολεμικά πάθη, τα σύνδρομα διχασμού και αυτοκαταστροφής, η Ελλάδα δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την τροχιά της σύγκλισης των ευρωπαϊκών οικονομιών και ταυτόχρονα εγκλωβίστηκε στο εθνικό φαντασιακό μιας ατελούς εξωστρέφειας και μιας βίαιης και καθυστερημένης προσαρμογής στην παγκοσμιοποίηση. Το τείχος της Οικονομίας έγινε, για ακόμη μια φορά, το αδιαπέραστο σημείο στο ιστορικό αποτύπωμα των Ελλήνων.
Σε αυτό το τείχος σκοντάψαμε και πλέον ζούμε μονίμως στην σκιά των γεγονότων. Σερνόμαστε καθημερινά, ως υποκείμενα που βιώνουν εθνικό πόνο, πίσω από τα μεγάλα νούμερα, πίσω από τα κρατικά μεγέθη και την ξύλινη δημοσιονομική γλώσσα. Κανείς στην καθημερινότητα του δεν μπορεί να χωρέσει την μεγάλη εικόνα. Το δημόσιο εισβάλλει στο ιδιωτικό σύμπαν χωρίς εξήγηση, χωρίς αίτημα αλλά και χωρίς αιτιολόγηση. Ο νεοέλληνας στέκεται μπροστά στην ελλειμματική εικόνα των δημοσίων οικονομικών της χώρας με μια αμηχανία που πηγάζει από το μονίμως ελλειπτικό ατομικό του ισοζύγιο. Έσοδα, έξοδα, οφειλές, εγγράφονται καθημερινά στον ψυχισμό, με την Επιθυμία να καταχωνιάζεται στα υπόγεια του μυαλού. Δεν χωράει πλέον πουθενά το αίτημα για όραμα, όνειρα, στόχους. Τα πάντα απωθούνται. Μια εθνική ματαίωση, μια συλλογική ακύρωση του Εφικτού, εγκαταστάθηκε στην νεοελληνική κοινωνία. Και αυτό ''σωματοποιήθηκε'' ταχύτατα. Όλα όμως μοιάζουν να ξεκινούν από τον πόνο της τσέπης. Οι πάντες βιώνουν μια μόνιμη έλλειψη ρευστότητας που μοιάζει να ρευστοποιεί τις ανάγκες, σαν αυτές να ήταν Επιθυμίες. Ακριβώς αυτή η εμπλοκή, αυτή η σύγχυση, γεννάει την αδράνεια και την παθητικοποίηση.
Μια ατέρμονη αναμονή για το απροσδιόριστο θα συντροφεύει τον μικρόκοσμο του καθενός. Οι χρόνοι των μνημονίων -που δεν τελειώνουν- συναντούν μακροπρόθεσμα τους χρόνους του Θανάτου, όχι τις τροχιές του βίου. Στην Ελλάδα το μακροπρόθεσμο έγινε παρόν και ο χρόνος πάγωσε πάνω στα ποσοστά των πλεονασμάτων και στα δις της λιτότητας. Ποτέ άλλοτε τα μεγάλα νούμερα δεν απείχαν τόσο πολύ από την μικροοικονομία, από την καθημερινότητα. Η απόσταση αυτή σκοτώνει την χώρα και ειδικά την νεολαία της, το μέλλον της.
Έχουμε αποδεχθεί ένα εθνικό πρόστιμο για την σπατάλη, τον υπερδανεισμό και την υπερκατανάλωση των προηγουμένων ετών. Συμβιβαζόμαστε σιγά - σιγά με τις χαμηλές αποδοχές, τα πενιχρά εισοδήματα, την πτώση των τιμών περιουσίας και τους υψηλούς φόρους. Ένας συμβιβασμός που μοιάζει ως αναγκαία προσαρμογή σε μια πραγματικότητα που κάποτε έμοιαζε απίθανη, εντελώς έξω από τα χειρότερα σενάρια της φαντασίας μας. Αν η συλλογική ενοχή συνεχίσει να καλύπτει τα ατομικά σφάλματα ζωής, ως εθνικός ψυχαναγκασμός, και τις κακοσχεδιασμένες δανεικές ατομικές πορείες ανέλιξης στην κοινωνία, τότε θα συνεχιστεί ταυτόχρονα και η μαζική απώθηση του πένθους που βιώνουμε για όσα χάθηκαν και όσα δεν θα έλθουν. Μόνο που αυτή η απώθηση θα είναι αντίστροφη: προς το μέλλον, παράλληλη με τα χρονοδιαγράμματα της εποπτείας μας από τους δανειστές...

The Capitalist Unconcious

Το είναι-προς θάνατον!

mh

Στο «Είναι και Χρόνος» ο Χάιντεγκερ περιγράφει την ανθρώπινη ύπαρξη ως ένα «είναι-προς θάνατον», τον θάνατο ως το ύστατο σχέδιο!! Με τον θάνατο στον «ορίζοντα», μπροστά και πάντα εκεί, η χωροχρονική ύπαρξη ρίχνεται στον κόσμο και αποφασίζει ή όχι για τις δυνατότητες. Ο θάνατος μας μάς καλεί να ζήσουμε!

 

"Δεύτερο αξίωμα", Μανόλης Ξεξάκης

38412135 1071817412969827 1864918260697268224 n

Κάρτα Μέλους

Καλούνται τα παλιά μέλη της Φ.Σ, οι φίλοι και οι εκπαιδευόμενοι να αποκτήσουν τη κάρτα μέλους της Φ.Σ η οποία παρέχει τη δυνατότητα διατήρησης της ενεργούς υποστήριξης της Φ.Σ. Επικοινωνία μέσω του email της σελίδας.philosophy1